عروسی خون

سفير.قسمت سوم/عليرضا غلامحسيني

arusi-e-khun — Tue, 12 Aug 2008 15:46:18 GMT

راننده به زحمت پياده شد. تقلا و گريه ميکرد. پسر که اکراه داشت زمين را نگاه ميکرد. راننده دچار حمله عصبي شد. پسر با تاني منتظر ماند تا راننده دوباره توانايي راه رفتن پيدا کند اما راننده افتاده بود به التماس

- اين کيف پولم اين..

- پاشو

- اين عکس زنمه

- پاشو

- نکش

- پاشو

مرد بلند شد آرام گريه ميکرد و راه ميرفت. با صداي پسر ايستاد

- وايسا

- ببين....

- بيا سيگار

- سيگار نميکشم

- بکش

راننده سيگار را گرفت و به زحمت در لبش گذاشت هر چه کرد نتوانست روشنش کند به هق هق افتاد. پسر نفس عميقي کشيد سيگار را از دهن راننده بيرون آورد روشن کرد و دوباره گذاشت در دهن راننده راننده نشسته سيگار ميکشيد و پسر ايستاده خم شده بود و مثل پرستاري مهربان سيگار را از لب راننده بيرون ميبرد و بعد از اين که راننده دود را بيرون ميداد در دهان راننده ميگذاشت.بعد که سيگار رانند تمام شد موي راننده را با دست مرتب کرد و کمک کرد که بلند شود. راننده ديگر گريه نميکرد.

- کرايه من چقدر ميشه؟

- کجا سوار شدي؟

- آخر اتوبان

- 110000 تومن

پسر گفت باشه و اسلحه را به دست راننده داد و پشت به راننده کرد و قدم زنان دور شد. راننده که ميدانست چه بايد بکند اسلحه را به طرف سرش گرفت و ماشه را چکاند. پسر بعد از صداي تير برگشت 110000 تومان شمرد و کنار جسد گذاشت. اسلحه را برداشت و به طرف ماشين رفت. مرد وقتي به هوش آمد هنوز سرش درد ميکرد و پسر را بالاي سرش ديد. بدون بحث به خواسته پسر در اين که پشت فرمان بنشيند تمکين کرد و به راه افتاد.

ساعت 7 صبح دختري لب جاده دست تکان ميداد. وقتي سوار ماشين شد سعي کرد از راننده تشکر کند که پسر

در حالي که پاکت جديد سيگارش را باز ميکرد به سردي گفت: اين کر و لاله بيخودي خودتو جر نده . نميفهمه چي ميگي

دختر به وضوح ترسيده بود. مرد دنده ماشين را عوض کرد و پسر سيگار ميکشيد

پانوشت: سيزيف در اساطير يونان از طرف خدايان محکوم شده بود تا سنگي را به نوک قله کوهي ببرد. اما تا سنگ به نزديک قله ميرسيد . سنگ دوباره به پايين برميگشت

سفير. قسمت دوم/ عليرضا غلامحسيني

arusi-e-khun — Sat, 09 Aug 2008 15:05:46 GMT

مرد با ترس ماشين رو روشن کرد و راه افتاد. حالا ترسش بيشتر شده بود. در واقع متعجب بود که چطور تونسته بود اونطور صحبت کنه

دو ساعت بعد وقتي راننده در پمپ بنزين مشغول بنزين زدن بود هوا تاريک شده بود و پسر هنوز سيگار ميکشيد

- من ميتونم به خانواده ام زنگ بزنم؟

- آره

مرد که متعجب بود به طرف تلفن عمومي رفت. و وقتي متوجه شد تلفن خراب است به پسر نگاه انداخت پسر هنوز سيگار ميکشيد بي توجه. ولي وقتي راننده سعي ميکرد با مسئول پمپ بنزين کلنجار برود پسر سرش را از شيشه بيرون آورد: اون کر و لاله بيخودي خودتو جر نده. نمي فهمه چي ميگي

شش ساعت گذشته بود و مرد همچنان در حال رانندگي بود و پسر همچنان سيگار ميکشيد. گويي که پاکتهاي سيگار از خلا پديد مي آمدند و بر دستان پسر مينشستند. و محتوياتشان دود ميشدند و خودشان خالي از پنجره به بيرون پرت ميشدند

مردي کنار جاده ايستاده بود و دست تکان ميداد. پسر سرش را از شيشه بيرون آورد و به مرد نگاه کرد. به راننده گفت وايسا. ايستاد. دنده عقب برو. رفت

- سلام

- مستقيم ميريد؟

- شايد

- من مستقيم ميرم پيچ دوم پياده ميشم

- بشين

راننده از آينه مرد را نگاه کرد. عرق کرده بود.جواب سلام مرد را با سر داد. تا نيم ساعت بعد هيچ نفهميد جز پيچ جاده و فرمان که ناگهان متوجه شد مرد پشت سر تقريبا مشغول داد زدنه

- ميگم ببخشيد که بهتون زحمت دادم

- اين کر و لاله بيخودي خودتو جر نده . نميفهمه چي ميگي

پسر بود که اين حرف را زده بود و او را معاف کرده بود از سخن گفتن. به پسر نگاه کرد که با بي انگيزگي در پاکت بعدي سيگار را باز ميکرد و پاکت قبلي را به بيرون پرت ميکرد

- پس بهش بگو من پيچ بعدي پياده ميشم

مرد آشکارا بهش بر خورده بود و راننده شک کرد که نکند مرد همدست پسر نباشد. به نظرش رسيده بود که پسر قصد ريشخندش را داشت و از کجا معلوم که اين مرد هم براي همين نيامده باشد که او درخواست کمک کند و سپس با پسر به او بخندند و بعد لختش کنند و باز به ريشش بخندند و بعد حتي شايد بکشندش و باز پشت سرش بخندند. راننده مور مورش شد. دلش براي خانه تنگ شده بود. با خودش فکر ميکرد اکنون بايد به جاي فرمان تن نرم زنش را در دست ميگرفت. باز به پسر نگاه کرد. پسر هنوز سيگار ميکشيد. نفس کشيدنش سنگين بود و رفتارش سنگين تر انگار که با بي ميلي زندگي و حرکت ميکند. پسر نسبت به هر کاري که ميکرد بي ميل بود و راننده فکر ميکرد اين بي ميلي نه از سر اين بود که پسر نسبت به کارهايش مردد است بلکه فقط از اين رو بود که پسر حال آن کارها را نداشت. راننده حس ميکرد که توانش تمام شده. ميخواست جايي نگه دارد و گريه کند اما از شکستن غرورش پيش پسر ميترسيد. مرد دوباره گفت: بهش بگو اينجا نگه دارد. به نظرش رسيد که مرد به چيزي مشکوک شده.تصميمش را گرفت ما شين را به کنار جاده برد

- آقا کمک کن اين منو دزديده

مرد که به نظر ميرسيد خيالش راحت شده بود و تا حالا چيز ديگري فکر ميکرد به سمت پسر حمله برد. نا خود آگاه از اسلحه پسر که در دستش بود تيري به دست راننده که روي وي افتاده بود و حمله ميکرد خورد. راننده به کناري افتاد مرد که تازه دوزاري اش افتاده بود از ترس کپ کرده بود.و به سندلي عقب چسبيد. راننده که با دست زخمي نظاره گر بود براي اولين بار به نظرش رسيد که پسر دارد تفريح ميکند. مرد از ترس خم شده بود و صورتش را به صندلي چسبانده بود. پسر با ته اسلحه ضربه اي به سر مرد زد و مرد بيهوش افتاد.بعد به طرف راننده برگشت. لبخندش که از رفتار مرد بر صورتش نقش بسته بود به سرعت رفت

- پياده شو

- مجبور نيستي منو بکشي

- حرفت تکراريه

- مجبور نيستي

- پياده شو

سفير. قسمت اول/ عليرضا غلامحسيني

arusi-e-khun — Fri, 08 Aug 2008 16:30:18 GMT

سيگار رو که زير پا خاموش کرد به طرف تاکسي رفت. راننده پرسيد ملارد؟. آنقدر مطمئن به خود بود که منتظر جواب راننده نماند گفت دربست و در ماشين نشست. راننده لبخند زنان پشت فرمان نشست: کجا؟

- برو.

- آخه قيمتش رو ميخوام چک کنم

- هر چقدر شد ميدم برو.

سيگار رو دوباره روشن کرد.

- اين سيگار چي داره که شماها ميکشيد؟

جواب نداد

- البته شما اگه ميخواي تو ماشين بکش موردي نداره اما ميگم ضرر داره

- شايد

- من يه پسر دارم اندازه شما خدا جفتتون رو حفظ کنه دانشجوئه

- آفرين بهش

- آره عکسش اونجاس در داشبرد رو باز کني ميبيني

- ولش کن

- خسته به نظر ميرسي داري ميري خونه؟

- خونه هم ميرم

- پس استراحت ميکني

- نه يه کار سخت هنوز مونده

- چي؟

- ولش کن

راننده ديگه نتوانست چيزي بپرسد تا نيم ساعت بعد که پسر دوباره از خواب بيدار شد

- خسته نباشي پهلوون

- باشه

- ميگم ما يه ساعته داريم اين جاده رو ميريم. نرسيديم؟

- راننده تويي

- آره اماآدرسو تو بلدي

- خسته شدي؟

- نه

- خسته شدي

- نه من تا فردا هم رانندگي ميکنم ميترسم...

- خسته شدي.

- نه..

- بزن کنار

- نه بابا

- ميگم بزن کنار

راننده که هفت تير رو ديد به بخت خودش لعنت فرستاد آرام آرام راهنما زد و کشيد کنار جاده

حالا هيچکدام قصد حرف زدن نداشتند. پسر به سختي نفس ميکشيد. مرد منتظر بود از ماشين به بيرون پرت شه و به پسر نگاه ميکرد. پسر سيگار ديگه يي روشن کرد

1 ساعت بعد مرد گفت: من از ماشين پياده ميشم اين سوييچه اين هم کارت ماشين.

- مبارکشون باشه

- من ميتونم پياده شم؟

- مگه اجازه ت دست منه؟

- من نميفهمم

- تعجب نميکنم

- مگه شما ماشين منو نميخواي؟

- اين لگن رو ميخوام چي کار؟

- پس چي ميخواي؟

- به تو چه

- يعني من بايد چي کار کنم؟

پسر پاکت خالي سيگار رو انداخت دور و يک پاکت ديگه برداشت: اگه خستگي ات رفع شده راه بيفت

`پانوشت 1: به زودي قسمت دوم و سوم را هم مينويسم
پانوشت2: هرچه ميکنم نميتوانم اقرار نکنم که چه قدر اين داستان دلچسب شد. به نظرم رسيد اين همه صبر براي تولد داستان نتيجه داد

مرد/عليرضا غلامحسيني

arusi-e-khun — Sun, 20 Jul 2008 14:52:39 GMT

مرد بالاي چهار پايه رفت و گلوي خود را صاف کرد آنگاه در کوچه خالي سخنش را چنين آغاز کرد:
آقايون و خانومها سلام
شما را به اين سالن مجلل دعوت کردم تا از مانيفيست خودم براي شما حرف بزنم. و اما مانيفيست من چيست؟ مانيفيست من شرح چکيده تجربه يک زندگي است.البته کمتر از يک زندگي ولي کمي کمتر از يک زندگي چون من تا آخر امشب ميميرم و تا الان ميشود تقريبا چکيده زندگي من مگر اين که در اين دو ساعت آخر تقي به توق دنيا بخورد و چيزي جديدي ياد بگيرم که بعيد ميدانم. و اما از کجا ميدانم که ميميرم؟ ميدونم چون هر خري ميدونه ديگه اگه شما نميدونيد از حماقت دون الحماري خودتونه من امشب يا سکته ميکنم يا تصادف ميکنم و يا خود کشي اما ميميرم.
و اما عزيزان دل من مانيفيست من چيست؟ ميدونيد تو اين دو روز آخر زندگي من خيلي تعجب کردم چون زن من اينقدر اصرار کرد تا براي اينکه يه زمين بخره بهش 100 مليون بدم و من اينکار و کردم و درست حدس زديد با اين پول با فاسقش در رفت. خوب اين داستانو نگفتم که اشک و آه دربياريد سعي کنيد يه پند اخلاقي از توش دربياريد.
من فکر ميکنم که در شرايط نرمالي نيستم اين دو خط آخر رو بد جوري مطرح کردم و اين به دليل روحيه بد منه. بذاريد مانيفيست رو بخونم:
1- بياييد ديو.... نباشيم. اين پند بزرگي است
2- فاحشه گري نکنيد حتي شبها
3- مادر ق.... نباشيم حتي اگر جانمان به اين صفت بسته باشد
4- ممکن است به دروغ بگوييد که مزلف نيستيد. نه دروغ نگوييد به صفاتتان مفتخر باشيد
5- نگوييد عاشقيد هيچوقت کلمات را بازيچه نکنيد تا معني آن را لمس نکرده ايد به کارش نبريد حتي در رختخواب
6- عزيزان من به ما مربوط نيست زن ما در کدام جهنم دره اي خودفروشي ميکند کنجکاوي زيادي بي مورد است. به فکر چگونگي باشيد چرا به اين نقطه رسيديد به فکر اين نباشيد که کجا هستيد. هر گورستاني باشيد جاي گلستاني نيست.
7- دنيا را به بيضه خود مگيريد. بيضه درد ميگيريد
مرد در ميانه صحبت بود که پليس سر رسيد مردماني که از پشت پنجره ها نگاه ميکردند آسوده شده از نگراني نفس را حتي کشيدند. مردي به زنش گفت: اين مردک يک هفته است که مياد اينجا و ميگه امشب ميميرم. نميميره از شرش راحت شيم
ماشين پليس سر کوچه با خودرويي که به سرعت در حرکت بود تصادف کرد مرد ديوانه در جا مرد. ازان پس مردمان آن خيابان نفس راحتي کشيدند

سرزمين بادها/عليرضا غلامحسيني

arusi-e-khun — Fri, 18 Jul 2008 14:57:38 GMT

سلام بهاره
سلام محمد
....
سلام بهاره
اينجا
آفتاب ميوزد
و باد ميدرخشد
و آسمان روي سرمان ميچرخد
.....
سلام محمد
اينجا
بادها گفتند
که شما
آب در آسياب دشمن ميريزيد
چه بد ميکنيد
.....
اينجا
ماست سياه است
و ما
به بادها ايمان داريم
....
سلام بهاره
سلام محمد
اينجا زمين زيباست
اينجا سرزمين بادهاست
و هرگز بادها بد نبودند
.....
سلام بهاره
سلام محمد

تقديم به محمد هاشمي و بهاره هدايت

شعرگونه اي از عليرضا غلامحسيني

arusi-e-khun — Thu, 17 Jul 2008 11:05:02 GMT

زمان. پرده بی رنگ کم فروغی است

و عشق. این مایع سفید چرب

و خون. پارگی بکارت

...

و جاه و جلال

وتیز

و ستیز

و ما. که در زمان غوطه میخوریم

و عاشق میشویم

و خون میریزیم

قلب تاریخ این گونه تپید:

یکی شاهزاد شد

دیگری گدا

یکی تصویر شد

دیگری صدا

یکی جاودانه شد

دیگری فنا

......

و نفرین بر تو ای زمان

که در پس پرده های تو

زنان به گوش فاسقان عاشقانه میجوند

یونجه های عشق

......

و نفرین بر تو عشق

که مردان جسور

خون بریزند

از برای تو

......

و نفرین بر تو خون

که در قلب تاریخ

گذر زمان را

نظاره میکنی

پانوشت۱: زندانی شدن محمد هاشمی و بهاره هدایت را محکوم میکنیم. سر انگشتانم از درج نوشته ای با این مضمون فعلا ناتوان است

پانوشت ۲:گذر متناوب این شعر و شعرواره قبلی از سفید به شعر نوی موزون نه بی دلیل است نه از سر ندانستن وزن وغیره. دلیل دارد شاید بعدا مقاله ای نوشتم

پانوشت۳: چون دوستان شفاها و کتبا از شعر قبلی به اسم سارینا ابراز نگرانی کرده بودند و صحت عقل حقیر را پرسان شده بودند عرض دارم که:

یکم:حقیر هرچند اسیر چندین و چند بیماری لاعلاج فکری است هنوز دیوانه نشده

دوم: حقیر هنوز از بشریت به عنوان گونه ای احمق بر روی زمین نفرت دارد

سوم: به خدا من حیثیت اخوان را مایه دختربازی قرار ندادم

چهارم: شعر نوعا به دلیل نوعی احترام و بازیگوشی در شعر اخوان سروده شد. جدا از سر احترام بود نه ریشخند. ما هنوز کسی نیستیم که قصد تمسخر اخوان کبیر را کرده باشیم.

پنجم: دوستان نگران نباشند به خدا خبری نیست

ششم:با این وجود سارینا سروده شد که نگید بلد نیستم

هفتم: سارینا معانی دیگری هم مستتر داشت که متاسفانه همه رفتند تو نخ اخوان

پانوشت۴: شعر به احترام یکی از خوانندگان شعرگونه نامیده شد

سارينا/عليرضا غلامحسيني

arusi-e-khun — Fri, 11 Jul 2008 07:20:18 GMT

سارينا
...........ماه که از گوشه تصوير رخت ميگذرد
ياد غمهاي جهان در دل من ميگسلد
سارينا
ماه بر آشوب جهان ميگذرد
بي سخني
نور در اندوه چنين ميکده اي ميشکند
بي سخني
سارينا
ماه که دارد که چنين خاموش است؟
ماه چه ديده است که چنين مدهوش است؟
سارينا
مرگ بر اين دخمه غم خوابيده
گرد غم بر همه جا پاشيده
..........
با اين حال
ماه چنان در آسمان ميشکفد
که شب از هيمنه اش ميگذرد
سارينا نور ببخش
گرچه شب تاريک است
روشني و عشق بشو
سارينا نور بشو
شادي باش
................
غم ميوه تنهايي ماست
ماه بشو نور ببخش
پا برجا
به اميد راضي باش

پانوشت: سارينا اسمي است دخترانه به معني خالص و پاک قضيه آن است که با دختري صحبت کردم که نه ديدمش و نه ميشناسمش و نه حتي فکر کنم ببينم يا بشناسمش فقط حس کردم پاک و خالصه شعر تقديم ميشه به او

نصر/داستاني زرد از عليرضا غلامحسيني

arusi-e-khun — Tue, 08 Jul 2008 17:35:06 GMT

پسر تو کافي شاپ نشسته بود و نسکافه اش رو هم ميزد. دختر جلوي چشمش از زمين و زمان حرف ميزد.و آسمان و ريسمان به هم ميبافت.پسر نفس عميقي کشيد.
- ترانه گوش کن
- جانم
- فکر ميکنم ديگه نميتونيم باهم باشيم
پلکهاي دختر چند بار سريع چشمهاي سبزش رو پوشيد و باز شد:چرا؟

-به خاطر چيزي فراتر از من و تو. يه آرمان,يه ايده يه چيزي که ميشه براش جنگيد, ميدوني يه مفهوم چيزي بزرگتر از من و توئه....
- همين؟ از عشق هم بزرگتر؟
- آره!
- خوب من هم هستم
-نميشه ترانه نميشه درگيرت کرد...
- پس نگو آرمان بگو ميخوام برم با يه دختر ديگه دوست شم
دختر اينو گفت و کيفش رو برداشت که بره. منتظر بود که پسر جلوش رو بگيره اما وقتي پسر جز يه لبخند تلخ کاري نکرد رفت
پسر تا مدتها به يه جا خيره شد بعد نسکافه اش رو خورد و رفت که حساب کنه پول رو داد و از کافي شاپ زد بيرون يه نفس عميق کشيد و شماره موبايل گرفت
-الو سلام مرد بگو چي شد؟
- سلام چي شد؟
- دکش کردم رفت اسکول رو حالا بريم سراغ نفر بعدي

نقش عمر و آنچه که نقاش ازل نا گفته نهاد.../ کیوان پدرود

arusi-e-khun — Sun, 29 Jun 2008 11:02:18 GMT

همچون پرنده ای که ترس آمدن زلزله را پیشاپیش احساس کرده باشد و وحشیانه خود را به قفس بکوبد٬ با بال و پر زخمی خود را باز هم به قفس بکوبد٬ همچون حیوانی نجیب که وحشت را از قبل احساس کرده باشد و بی اختیار رم کرده باشد٬ همچون ساقه ی لطیفی که به تازگی روییده باشد و بی گناه آنقدر ترسیده باشد که پژمرده شود... ٬ خطر را احساس کرده بود. لحظاتی از جنس جنون و بی پناهی به محبوب واصلش٬ او٬ نائل گشته بود. شمایی که سخت از جملاتم لذت می برید٬ اگر به جای او بودید چه می کردید؟ ...

لحظاتی پیش رفته بود تا که آن روز رسیده بود. چند لحظه پیش رفته بود؟ لحظه های بلند با درد٬ لحظه های بلند با ترس٬ لحظه های به یاد مانده از مستی که نمی دانست چقدر بلند بود و چقدر کوتاه٬ لحظاتی که به شهوتی ناقص آمیخته بود و باز هم نمی دانست که چقدر بلند بود و چقدر کوتاه٬ لحظه ای کوتاه که نشئه ی روی زیبایی شد و لحظه آنقدر کوتاه بود که ابلهانه آن را عشق می نامید ( و دیگر آن لحظه هرگز باز نیامد...). صد ها لحظه٬ هزارها لحظه٬ شاید صدها هزار لحظه بدین شکل و بدین رنگ از پس شکافی به نام او تا به امروز عبور کرده بود.

پرده ی مواجیست زندگی آمیخته به هزارها رنگ زیبا و زشت...

آدمی را به هر لحظه ای احساسی بود و کیمياگر دهر به هر احساسی رنگی داد و فرمود: بکش! ترس را رنگی داد و رنج را رنگی٬ شوق را رنگی. و فرمود در هم بیامیز و بساز و بکش! در هم آمیخت و رنگ ترس را نیامیخت و شجاعت ساخت. در هم آمیخت و نیامیخت رنج را و مستی ساخت. در هم آمیخت و ساخت معجون پیچیده تری را که شهوت بود و شهوت آنقدر حرام بود که دستش می لرزید و رنگ می ریخت و خود ذره ذره ذره رنگ می باخت تا که رنگش علیل و بی فروغ گشت. رنگ عشق را هم هرگز نیاموخت... آنکه می گوید رنگ زندگی سبز است گفتارش دروغی بیش نیست. چرا که زندگی پرده ایست مواج آمیخته به هزارها زنگ زیبا و زشت.

آنچه که برای او باطل بود نقش عمر بود و هرگز نگفت آنچه که نقاش ازل می دانست...

و اینگونه بود که همچون پرنده ای که ترس آمدن زلزله را پیشاپیش آمدن زلزله را احساس کرده باشد و وحشیانه خود را به قفس بکوبد٬ با بال و پر زخمی خود را باز هم به قفس بکوبد٬ خطر را احساس کرده بود. حالا شمایی که سخت از جملاتم لذت می برید٬ اگر به جای او بودید چه می کردید؟

آخرین نوشته ی شیراز...۹/۴/۸۷

پ ن ۱: بهتون گفته بودم که:

اما اگر سراسر کوچه ام را سرراست

و سراسر سرزمینم را همچون کوچه ای بی انتها بسرایم

دیگر باورم نمی دارید

سر به بیابان می گذارید...

پ ن ۲: نه ماه شیراز٬ صد سال تنهایی. هیچکس من رو تو شیراز نفهمید. اگر احساس می کردی فردی می فهمتت اگر دختر بود فکر می کرد می خوای مخشو بزنی و اگر پسر بود که اصلا فکر نمی کرد.

پ ن ۳: تنهایی واقعی هیچ لذتی نداره. فکرش رو بکنین: یک لحظه تنهایی واقعی٬٬٬٬٬

پ ن ۴: خب واقعا هیچ کسی منو نفهمید دیگه. اینو می فهمین که کسی منو نفهمید؟؟؟!!

پ ن ۵: از اینکه دارم از این شهر میرم خوشحالم اما خونه ی ما دیگه اون آرامش سابق رو برام نداره. چون من همه جا کم و زیاد رنج می کشم.

پ ن ۶: شمایی که سخت از جملاتم لذت می برید٬ اگر به جای من بودید چه می کردید؟ ...

پ ن ۷: قرار که روزهای باقیمونده ی تابستون رو سراسر فکر کنم. پاییز که برگشتم شیراز یا میام دانشکده علوم یا نرسیده به شیراز بیمارستان اعصاب و روان باجگاه پیاده می شم...

شعرواره/ عليرضا غلامحسيني

arusi-e-khun — Mon, 23 Jun 2008 14:49:18 GMT

شب
روز
نيمه شب
آفتاب
مهتاب
گل
درخت
ما به فرآيند خود مينگريم
و دست آويز ميشويم
و سکوت ميچرخد و دوار ميشود
رنگ
فضا
انديشه
برگ
وقتي کلمه شيئ ميشود
عشق معما ميشود
و جنون کليد واژه
آسمان
صدا
رعد
مربع
من به تو درنگ هديه ميکنم
و تو لمس ميکني
که نوک تيز است
دل دادم
و آه گرفتم
آه دادم
و سودا گرفتم
داد دادم
و بيداد
دل باختم و
بيداد
داد
بيداد
داد
بيداد
داد
بيداد
ديدم
و خنديدي
رنجيدم
و نديدي
ديدي
داد
بيداد
داد
بيداد
مي خندي
و انگاره ميشوي
انگار نه انگار
زخم بر بدن استوار است
و بدن بر زخم استوار
و استوار بر زخم بدن
و استوار بر زخم بزن
و استوار زخمه بزن
ما چو چنگيم و تو زخمه ميزني
بزن
بزن
زن
بزن
زن
بزن
با تو گفتم
که شب را مهتابي است
ببين
ببين
ببين که کودکان به رقص ميروند
ببين که مردگان به بحث ميروند
ببين که روزگار به نحس ميرود
ببين
ببين
ماه را ببين نشسته در ميان آسمان
آفتاب گرفته در گريزي گوي مهتران
مهتران
مه تران
ماه تران
ماه تراست
ماه ترا
در گوشه نشستم
و گوشه تنگ ميشود
و تنگ گشاد ميشود
و فرو ميروم
به آغاز
به اولين
به نخست
آنجا
که تو نباشي
آنجا
که تو نباشي
آنجا که تو نباشي
.........................................................................................................................................
در آغاز هيچ نبود
کلمه بود
و آن کلمه
خدا بود