با ظرافتی به عظمت دُرد شراب٬ این بار می خواهم از تو بنویسم. بنویسم که گم گشته ام میان عظمت نگاه تو٬ بی آنکه هیچ تفاوتی احساس کنی میان کوچکی چشمان من و چشمان تو. بنویسم که دوست ندارم که به چشمان تو خیره بنگرم  تا که شاید٬ لحظه ای کوتاه شاید٬ عظمت نگاه تو که به عظمت دُرد شراب با ظرافت است در نگاه من کاسته شود و احساس کنم تفاوتی نیست میان کوچکی چشمان من و چشمان تو...

شب است و ماه می گذرد٬ آرام آرام آرام می گذرد تا آنجا که بتوان تو را از پس پرده ماه دید یا نمی دانم! شاید شبانه تو آرام آرام آرام می گذری تا بتوانیم ماه را از پی هاله ی زیبای تو ببینیم. تنها این را خوب می دانم که این تویی و ماه که شبها در خاطرم می گذرید و ای کاش می شد فهمید راز پنهانی میان تو و ماه را...

خاطرم در آتش است و  عشق است آرامش آتش جان سوز٬ می سوزی و سخت می سوزی اما پیامبر گونه می گذری از گلستان اطرافت٬ می گذری تنها با گفتن نامی که نام تو باشد. می گذری به امید دستهای زیبایی که دست های تو باشد و این لحظه ی رسیدن به دستهای توست که سخت آتش می گیری و می سوزی از عشق آنچه که در برابرت می بینی...

ما همه پنهان پیداییم و هست گمشده ی ما پیدای پنهان تو. هست تویی و هستی تویی و تنها تویی امید بودن تا نمانم از هستی و بمانم بر هستی. این بار مست و عربده کشان نام تو را می گویم تا همگان بشوند فریاد آنچه را در دل من نهاده ای و شاید مست گردند از عربده های شیرین من. آنچه که تو می خوایی زیبای من...

 

پ ن ۱: علیرضا می گه مطالبت یه جورایی تکراریه. بیا! این عشقولانه هم برای تنوع!!!

پ ن ۲: قبلنا اگر عاشقانه می نوشتم به خاطر یه کسی یا راحت تر بگم یه دختری بود. اما مدتها از اون روزها می گذره و الان دیگه از این خبرا نیست.

پ ن ۳: به خاطر همینه که احساس می کنم نوشته ی بالا روح نداره...

پ ن ۴: کوله بار آرزوهات روی دوشت

           تا کجاها رفتی با پای پیاده

           رفتی و به هر چی خواستی نرسیدی

           متاسفم برات ای دل ساده

پ ن ۵: دل به هر کی دادی از سادگی دادی

           زندگیتو پای دلداگی دادی

           هر جا که دیدی چراغی پر فروغه

           تا بهش رسیدی فهمیدی دروغه

پ ن ۶: عاشق و خسته و غمگین و پریشون

          دل بی کس دلک بی سر و سامون

          دل زخمی دل تنها و تکیده

          دل گریون من و هی دل گریون

پ ن ۷: لفطا فعلا فعلا ها تقاضای عشقولانه نفرمایید که حالم داره به هم می خوره!!!

روزها برای فرار از گمگشته ی خویشتن به ارم پناه می برم و می بینم مردمی را که از من بیگانه ترند. می بینم و می بینم و می بینم و با خود می گویم که شاید این نگاه من است که همگان را بیگانه می بیند. تنها چهره ی آشنا پیریست که رو به روی من٬ چندین متر دور تر نشسته است و ادعا می کند که سالهاست آنجاست. پیر٬ تنها می خندد و نگاهی می کند بر من و ما و هر آنکه اطرافش می بیند. چه شد پیر؟ سهم من از خودم در دستان توست. آن را به من باز پس بده...

پیر چهره ای ژولیده دارد و هیکلی تکیده. به اطرافم که می نگرم می بینم که همگان در اینجا سهمی از خود را گم کرده اند. سهمی که بسته به ظرفیت وجودیشان متفاوت است. کمی٬ اندکی بیشتر٬ نیمی٬ باز هم اندکی بیشتر و دیوانگان تمامی خود را از دست داده اند. و من می بینم آن پیر هزار ساله را که گوشه های بزرگ و کوچک این همه نسل آدمی را در دستانش دارد. چه شد پیر؟ با این همه نیمه ی گمشده چه می کنی که موذیانه کمین می کنی و آرام و تند می ربایی؟...

دختری گریان گذر می کند. صدای گریستنش آشناست. درست مثل گریه های آن زمان من است که تمام خویشتن را٬ در کودکی٬ در یکی از شهر بازی های کرمان گم کرده بودم و آنگاه که مادر پیدایم کرد٬ باز یافتمش. یا زمانی نزدیک تر: یا آن زمانی که استوار بر دو پای خویش فاصله ی "قصرالدشت" تا "دروازه ی اصفهان" را طی می کردم و ساعت ها می گریستم٬ گریه هایم شبیه او بود. چه شد پیر؟ رحم کن بر دخترک و باز پس بده آنچه را که گرفته ای از او. دخترک تاب نمی آورد: اگر مُرد٬ اگر کشت خود را٬ تو به عذایش نمی نشینی. به مادرش رحم کن...

شب های زیادی و روزهای بیشتری را در ارم٬ کنار بازارچه گذرانده ام و تکه ی مانده ی درونم را با آتش درونم و آتش های مکرر برونم قسمت کرده ام. پیر همه جا در کنارم است. در فاصله ای نه چندان دور رو به رویم می نشیند و سخت می خندد. آنقدر می خندد که دیگر اشک در چشمانم جاری می شود و فریاد می زنم: "دیگر بس است". و مردمان نگاهی می کنند و می خندند و اگر کمی انصاف داشته باشند تنها نگاه می کنند... با خود می گویم آخر بدبخت ها مگر نمی بینید او را که نقاب بر چهره می زند٬ نیمی را با ترس و تهدید و نیمی را با وعده های بی پایان به سوی خود می رباید؟ نمی بینید مگر که گم کرده اید خود را؟ نمی بینید مگر نیمی با افیون و گرد آرام می گیرند و نیمی با وعده های پیر؟ چه شد پیر؟ طمعت به این نیمه های نابود کی آرام می گیرد؟ بست نیست؟ می خواهی نمیری و به اندازه ی این نیمه های گمشده عمر کنی؟ آغازی که ندیدی پیر٬ پس چرا به پایان امید نداری؟ 

چه بگویم؟ سخنی نیست٬ می وزد از سر امید نسیمی٬ لیک تا زمزمه ای ساز کند در همه خلوت صحرا به رهش نارونی نیست... با تمام درد هایت اگر بخواهی کسی را یاری دهی می پندارد پیر دیگری هستی و نیمه ی دیگر او را طلب می کنی. سخت از تو می گریزد و تو می مانی و آتش درونت و آتش های مکرر برونت. چه شد پیر؟ می بینی این همه رنج را؟ پیر می گوید سهمم را از رنجت به من بده و نپرس چرا می خواهم و چگونه در همه جا می بینم تو را؟ و من فریاد می کنم: که چیزی برای تو ندارم. آنچه برایم مانده است تنها برای ماندنم است نه بیشتر و شاید کمتر...  چند روز دیگر از شیراز می روم و تنها این سوال همراهم است که آیا به آنجا که می روم پیر به همراهم است؟

از ارم تا خوابگاه قدس٬ از خوابگاه قدس تا خوارزمی٬ از خوارزمی تا قصر الدشت٬ از قصر الدشت تا دروازه اصفهان٬ از دروازه اصفهان تا تمام شیراز را هزاران بار دیگر به این امید خواهم پیمود تا ببینم کودکی را که پیر هنوز ندیده است او را و بگویم شرح پریشانی خود را...

 

پ ن ۱: روزی که خرید مادر، کیف مدرسه ؛ قرمز، چمدانی، کلاس اول، با کلید
           روزی که سخت حل میشد اصل هندسه ؛ دبیر همدانی، صد کاروان شهید

پ ن ۲: روز درک تضاد، تبعیض، تفاخر، ترجیح ؛ روز لکه‌ی آب شور چشمت، بر غلط دیکته
           روزی که رفت از باد ، روزی که داد بر باد ؛ شهر کلان که روزی، علی‌آباد باد…

پ ن ۳: روزی که رید بر تو دختر همسایه ؛ روزی که درید پدرت را، کشور همسایه

پ ن ۴: روزی که مُرد خواهد جان بچگی٬ روزی که حسرت واجب است بر تو پای نشئگی

پ ن ۵: روزی که رهبر نوجوان تانک خورده بود ؛ روزی که آستین کوتاه، لگد میان گُرده بود
           روزی که ریش، روزی که زیر بغل پاره ؛ روزی که یخه از فرط ایمان چرک بود

پ ن ۶: روزی که سرد بود ؛ حرام شطرنج و تخته‌نرد بودتنها حلال این رنگ و روی زرد، تنها حلال باری 
           افیون و گرد بود ؛

           ایران نبود : مهد تشنگان بود  روزی که پایتخت، دشت آزادگان بود ؛ دشت نبود، خیابان، پادگان

           بود

پ ن ۷: آوخ چه کرد با ما این جان روزگار  آوخ چه داد به ما هدیه  آ موزگار

           آب روان سیل دمان ، عقده به تیراژ پنج هزارتا

           از آسمان میکروفن میبارید جبرا ، گوساله هم یکی را بلعید سهوا

پ ن ۸: بسی رنج بردیم در این سال سی٬ که رنج برده باشیم فقط٬ مرسی

روز پنجم: جمعه 17 خرداد
امروز هم ما را به ضرب و زور دگنگ و کلنگ بيدار کردند. خواب را به چشم ما نميپسندند. افسوس
کتف چپمان درد ميکرد هنوز. صبحانه را در رختخواب نوش کرديم  به انضمام تيکه ها و کنايه هاي خانواده.  بخت تيره اي داريم
دوباره رفتيم به ساحل. البته ما قصد داشتيم در ويلا بمانيم. اما از ترس جان همراه شديم. والله دريا اينقدر ديدن ندارد. آب است به مقدار زياد. که آن هم چيز غريبي نيست. اما کسي حرف ما را نميخرد
باز عکس انداختيم. به گمانم اينهمه که ما از خودمان عکس انداختيم دوربين طاقتش طاق شد.  با اين حال ما به پيش ميرويم!
رفتيم که ميمون ببينيم. ميمون هم عظمت روح ما را درک کرده با چشماني اشکبار ما را مينگرد.اينگونه شد که ناهار نخورده به راه افتاديم. البته باز هم دربان را از خواب پرانديم. اين مردک في الليل و النهار در خواب است
از جاده کلاردشت رفتيم. در حالي که فرمان به يد تواناي ما گره خورده بود. پدر اين بار چيزي نگفت و چندين بار که علت نچ نچ هايش را جويا شدم گفت که با ماکيان آسمان درد و دل ميکند.بکند ما که بخيل نيستيم
براي ناهار ايستاديم در جايي. ملت همگي با هم خوشحال بودند. کرور کرور. خوشمان نيامد.
وظايف تقسيم شد قرار شد تا خانمها بقيه کارها را انجام بدهند و مردان آتش روشن کنند. و قرار شد تا يخ مرغها باز شود هيمه آتش مهيا باشد. بعد قرار شد تا نصف مرغها سيخ شدند آتش آماده باشد. بعد قرار شد لااقل وقتي همه سيخها آماده شد آتش آماده شود. بعد قرار شد وقتي خانمها گردش کردند و برگشتند آتش آماده باشد. بعد قرار شد.....
بالاخره آتش آماده شد. سيخها کباب شدند و زمان موعود فرا رسيد. چندين ساعت تلاش براي نيم ساعت شکم چراني! خوب شد که مانند انسانهاي نخستين وظيفه شکار را خودمان انجام نميدهيم
طبق محاسبات هر کس لا اقل يک مرغ خورده بود. ولي ديگران انکار ميکردند و بلع مرغ خودشان را به گردن ما مي انداختند. اشکال ندارد اين نيز بگذرد
دوباره عکس انداختيم. خدا پدر گراهام بل!!! مخترع دوربين عکاسي را بيامرزد هرچند نميدانيم او بود يا برادران رايت. به لطف ايزد ساعت 4 حرکت کرديم شدر پشت فرمان نشست و ما کنارش . صداي محسن نامجو را بلند کرده خود نيز به همراهش عربده کشيديم. بيچاره مردمان بخت برگشته  اي که مرا ميديدند با ترس نظاره ميکردند
باقي جاده بود و جاده بود و جاده بود و البته پيچ جاده. يک توالت هم بود. يا دستشويي يا موال يا دست به آب يا هرچه که اسمش است. هر چند که شکر خدا هيچکدام اسم واقعيش نيست. جه ملت با حيايي هستيم!
8 رسيديم خانه جاده يک طرفه بود و لايي کشيدن فازي ميداد.ليکن اينطور نباشد که در حضور خانواده وحشيگري کنيم پس آرام رفتيم
تا ساعت 11 اينترنتيديم و بعد خوابيديم. از همه اين ها گذشته. خيابان هاي شهر خود آدم چيز ديگري است
.

.

.

.

.

پايان سفرنامه ما به بلديه تنکابن به ماه خرداد سال 1387 خورشيدي مطابق با تواريخ مطابقش

روز چهارم: پنجشنبه ۱۶ خرداد

صبح که پا شدیم کتف راستمان درد نمیکرد شادمانی از این موضوع را با غصه این موضوع که کتف چپمان درد میکرد در کردیم. زمانه عجیبی است

صبحانه خوردیم. پنیر وکره و عسل و مربا ما که سیر نشدیم اضافه بر سازمان تخم مرغی را بر بدن زدیم. حال اسیدی داد. خدا نصیب کند

بالاخره صبحی شد و خرید نرفتیم. رفتیم میمون دیدیم. میمون رفتار دوستانه تری دارد بالاخره دیپلماسی نتیجه داد ماکه خوشبینیم. چهار کیلو میوه تازه خرج این دیپلماسی شد. خوشبین نباشیم چه کنیم

 رفتیم و عکس انداختیم به دفعات در زوایای مختلفه. شاید دشمنان کور شوند. امروز به همه چی خوشبینیم حتی خواستیم سنگی را با نگاه بلند کنیم که نشد. پدرسگ مادر به خطا زمانه بدی شده

ناهار خوردیم. ماهی سفید و کباب بسی حال داد. خاصه با زیتون پرورده و ماست موسیر.خدا گرسنگان دو عالم را گرسنه نگاه دارد!

رفتیم به رامسر. انگار قصد نداریم نشیمنگاهمان را در مکانی ثابت کنیم. پوریا کلید کرده بود بر بلع آیس پک به ناچار ما نیز خوردیم یک شکلاتی و یک تمشک هر دو خامه دار. بد نبود. سنتی ارجحتر است

مردم چادر زدند به کرات دماغشان در پای دیگری است. خوش نگذشت برگشتیم

دوباره بحث خرید خونمان به جوش آمد. صبرکردیم تا خریدند. و برگشتیم این بار دیگرواقعا رجعت کردیم

دوباره دربان را از خواب پراندیم و خندیدم. خیلی مزه میدهد

رفتیم و خوابیدیم خسته شده بودیم.این روزها همه خسته کننده اند

روز سوم: چهارشنبه ۱۵ خرداد

صبح که بلند شدیم کتف راستمان درد میگرد والده متقاعد به این نکته است که درد از مجاهدتهای بدمینتون روز گذشته ماست. جرو بحث نکردیم چون درد کتف ما را بی حوصله کرده بود

صبحانه خوردیم تخم مرغ و مرغ و خامه و مربا و عسل و کره و پنیر. گرسنگی رفع شد. هوس خاویار کرده بودیم که افسوس تنها نصیبمان شد از این هوس. پدر سر خرید ندارد. عجیب دنیای بی پدر و مادریست

رفتیم به ساحل دریا اندکی پیشروی کرده بود. پدرسگ! دریا و مهاجمان دهاتی قصد غصب ساحلمان دارند. خدا نصیب نکند. دنیای بی رحمی است.

خانمها هوس خرید داشتند رفتیم رانندگی کردم به حد کمال ظرافت. پدر قر میزد. بیخود و بی جهت دنیای کثیفی است.

لباس نخریدیم. متناسب نبود پیراهنی که پسند کردیم و بد دوخت به نظر میرسید. حیف پارچه زیبایی داشت. زمانه چه عجیب زیبایی را به لجن میکشد.

ناهار را به قصد رستوران آبادگران رفته بودیم. خیلی شلوغ بود. عطایش را به توالتش بخشیدیم و رفتیم. -عجالتا عطای خوش رنگی بود!-. در رستورانی دیگر توقف کردیم. ناهار ترشه تره خوردیم و باقالی قاتق و ترشه کباب و کباب بختیاری همگی هم چسبید. مادر عقیده داشت به روزهایی برگشتم که مثل گاو میخوردم. اینان سر صلح با همچو منی ندارند

دو دسته شدیم. مهدی خانمها را برای خرید به چالوس برد و من و بابا و پوریا آهنگ برگشت به تنکابن را کردیم. تفرقون و لا توحدون و تختلفون ولا تتفقون . زمانه کثیفی است

با پوریا رفتیم استخر. جکوزیش حال اساسی داد. و سونای خشکش نیز همچنین. ولی درد کتف ما بهبود نیافت. افسوس

شام را فقط ما و پوریا خوردیم بقیه به ویلا رفتند.  به رستوران رفتیم و سوپ و شنیسل مرغ را اسیر خندق بلا کردیم. پول شام پوریا را بالااجبار دادیم. شش تا ایستک هم به حساب جیب ما خرید. پسرک نادان قصد تلکه کردن ما را داشت. دنیا بیرحم شده.

رختخواب انداختیم و خوابیدیم. روز خسته کننده ای بود

روز دوم:سه شنبه 14 خرداد 1387
امروز 14 خرداد بود گويا و فردا 15 خرداد ميباشد باز گويا. جمعيت در شمال خيلي است فوج فوج. ما به آنان کار نداريم. صبحانه تخم مرغ خورديم و خامه و عسل و مربا و کره و پنير.
رفتيم که دريا ببينيم. دولت ساحل را آزاد اعلام نموده و مردم دهاتي در ساحلمان ميپلکند افسوس خورديم و دربان در جواب نگاه پرسشناکمان نگاه مظلومانه جواب داد. که بي تقصيرم. لابد هست پدرسوخته زمانه بدي شده سگ صاحابش را نميشناسد
رفتيم و بدمينتون بازي کرديم. از مليحه و مهدي و بابا و مامان و پوريا باختم فقط. زمانه بدي شده.
ناهار خورديم به حد کفايت. مامان عقيده داشت که از قحطي دررفتم لابد. دنياي کثيفي پيرامون ماست
رفتيم کنار دريا و البته کنار قفس ميمون. مليحه به ميمون علاقه داشت. ميمون زشتي بود و يک دفعه صندل ما را از پايمان قاپيد. روزگار عجيب روي تيره نشان ميدهد به ما
رفتند به خريد. من ماندم و داستان خواندم. داستانهاي نوجوانان. عجيب کيف کرديم. کاش ما جاي قهرمان داستان بوديم. همه دوستش داشتند اما افسوس که بخت شومي بر ما لانه کرده
از خريد آمدند. رفتيم براي شام. شام خوراک مرغ بود به عنوان پيش از شام سوپ خورديم. ما از مرغ ران ميخواسيتم و به ما سينه مرغ دادند. چه بازيهاي کثيفي راه انداختند. افسوس
رفتيم کنار ساحل و نيمه شب به درون ويلا. تلويزيون سرگرم کننده نبود. چه چرخ دوار پليدي است دنيا
خوابيديم.تمام

روز اول :دوشنبه 13 خرداد 87

از اتوبان تهران با مهدی و ملیحه حرکت کردیم تا در کرج به مامان و بابا و پوریا برسیم. اتوبان به جد شلوغ بود. و مردم مثل موریانه پخش بودند. معلوم نیست این همه مردم ناگهان از کجا درمیان. به کرج که رسیدیم رو تابلو نوشته بود ترافیک بسیار سنگین از کرج تا چالوس که البته بعدا فهمیدیم دروغ است. هناق که نیست میبافند!. قرار ما آخرین میدان کرج بود که در جاده قرار دارد. گویا من میدان رو اشتباه گرفته بودم و دوساعت ما و خانواده در دو جای مختلف معطل شدیم. عیبی ندارد فدای سرم!. به هرحال هرچه که شد 8 از ابتدای جاده به راه افتادیم

فوتبال رو الیحاله در ماشین و به طریق رادیو گوش دادیم. بهترین گزارشگرش خیابانی بود. تحمل کردیم. زندگی خیلی سخت شده است!. بگذریم

تونل کندوان را که رد کردیم هوس شام افتاد. تخت قهوه خانه ای را غصب کردیم و روی آن شام خوردیم. خداوند قهوه خانه عجالتا چشم غره میرفت. تا چشمش درآید مردک نافهم

باقی بطالت زمان بود. حیف این همه وقت ما که در جاده چالوس تلف شود. گفته ایم برایمان اتوبان بزنند تا خود مرزن آباد باشد که مستفید شویم. لفتش میدهند بی مروت ها. زندگی مسخره ایست

نیمه شب بابا هوس خواب کرد . پشت فرمان نشستم جاده ها پیچ داشت و اذیت میشدیم به خصوص آنکه آسفالتش دست انداز داشت یادمان باشد بگوییم قالیباف آنجا را هم آسفالت کند. دهان ما را که آسفالت کرد.حکایت پیچها ولی به گمانم اصلاح ناشدنی است تا اتوبان ما درست شود باید جگر به دندان گرفت

ساعت یکم بامداد رسیدیم. دربان خواب آلود بود و لاجرم برای زهره ترک کردنش یک بوق لازم بود. زدیم دربان به هوا پرید و خندیدیم. به خانه رفتیم و خوابیدیم. روز خسته کننده ای بود. این روزها همه خسته کننده اند

سلام ما رفتیم شمال و برگشتیم دیدیم به به! چه دنیای قشنگی! یکی اومده گویا و وبلاگ ما را هک کرده به چه قشنگی مثل اینکه! دنیا این شکلی است دیگه وسط یکی از نوشته هام نوشته نخواستم دهنت رو سرویس کنم! خوب چه خوب که نخواستی! آفرین اگر هرکس دوست داشت دهن دیگری را سرویس کند که دنیای بدی میشد فکرش رو بکن چه خر تو خری می شد چه افتضاحی به بار می اومد پس خوب شد که نخواستی دهنم را سرویس کنی اینجوری بهتره ولی ما نفهمیدیم چطور وبلاگ به اینگونه کشیده شد خلاصه این که من هیچ تو را ناسزا نگفتم اما از اینکه پست دیگری نوشتی و در درونش شماره تلفن دادی من همیشه گفتم که به شماره های زنان خراب زنگ نمیزنم

والسلام

علیرضای غلامحسینی

۱)این محیط مجازی عجب دنیای دیوانه ایست

۲) ما به شبه خودمان تبدیل شدیم مرد نیستیم شبه مردیم. مردنمان شبه مرگ است زندگیمان شب زندگی. سکس کردنمان شبه سکس است 

۳) تو رو به خدا این بچه بازیها رو در نیارید خواستیم تو یه جا آرامش داشته باشیم 

۴) راستی مسخره بازیهایی رو که درآوردی رو پاک نمیکنم

٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤٫۳۳۳۳۳۳۳۳۳۳۳۳۳۳۳۳۳۳۳۳۳۳۳۳۲۲۲۲۲۲۲۲۲۲۲۲۲۲۲۲۲۲۲۲۲۲۲۲۲۲۲۲۱۱۱۱۱۱۱۱۱۱۱۱۱۱۱۱۱۱۱۱۱۱۱۱۹۹۹۹۹۹۹۹۹۸۵۹۸۰۳۸-۳--۸۵--۳---۳--۵- - ۱۳۴۶۶۸۳۲۵۰۳۴۵۳۰۰۰۹۱۷۳۰۰۷۸..............

................................................................

ّّؤ۰۹۱۷۳۰۰۷۸........آینم شماره من بچه ننه

اينک منم پسر شيطان که در دروازه دوزخ فرياد ميزنم

مرد نگاه شري داشت و پسر را کشان کشان ميبرد رد اثري تلخ که ميسوخت و شراره ميکشيد بر زمين غوغا ميکرد پسر تنش رعشه مينداخت و بدن مقاومت نااميدي ميکرد.
مردان جنگ همه به صف در دوسو به هم نگاه ميکردند و  رد نيزه هاي ديگري را بر آسماني اندازه ميگرفتند که خراش ميخورد
 صف بي انتهاي سربازان گويي به و نيم ميکرد کره زشت و ناصاف زمين را نيم در راست صف سربازان و نيمي سمت چپ و وسط,در ميانه سربازان,راهي که به جهنم ميرفت...
...........................................................................................................................................

پسر نگاه تمنا داشت. دختر خنده اي به لب کشاند
-سلام
-سلام دارم ميرم به سفر
- کجا؟
- اونطرف درختان سرزمين ديگري است. جهان همه سبز و آسمان همه آبي. جهان دورها صداي مبارزه طلب دارد
-هه! مبارزه اي که به جهنم ميره. خوش بجنگي. سلام من رو به شيطان برسون.
- خرافات. از کجا معلوم؟ شايد ما در جهنميم و آنطرف درختان بهشت
_ شايد هم اينجا فردوس و آنور دوزخ
- که چه؟ رنگ مردگان نگرفتي؟ از هوا طعم دوزخ نمي چشي؟ به چه گرفتارم کنند در آن سو؟ به مردگان الحاقم کنند يا به جهنم پيوندم زنند؟
-برو حرفي نيست. ولي ميبينم که دو سوي سربازان در اطراف و تو را کشان کشان ميکشند که بکشند
........................................................................................................................................
آسمان نگاه غضب آلودي داشت و خورشيد شرار خون آلود دير شده بود. مرد چهره بر هم کشيد و پله هاي پاياني را با سرعت بيشتري رفت.پسر همچنان تقلا ميکرد.
مرد پسر را به محل موعود کشاند. قلابها را بستند. مرداني با جامه هايي آراسته زمزمه هايي شوم ميکردند پسر فرياد زد:
اينک منم پسر شيطان که در دروازه دوزخ فرياد ميزنم
.....................................................................................................................................
دختر آب ميبرد که پسر را ديد. پسر نگاه تمنا داشت هنوز .
-سلام
- با من صحبت نکن 5 سال رفتي و هيچ
- نه 5 سال رفتم و همه چيز
- براي من هيچ
- با من بيا تا براي تو نيز همه چيز
........................................................................................................................................
مرد سوار بر اسب نگاه شومي داشت. 10 سال بود که کارش همين بود و هر سال نگاهش شوم تر. پي قرباني ميگشت و مردمان به همين نشاني وي را ميشناختند. رسم بر اين بود که قربانيان از قبايل وحشي و بي تمدن اطراف انتخاب ميشدند. قبايل ضعيف انتخاب ميشدند تحت نظر قرار ميگرفتندو در جايي که از هميشه بي خبرتر بودند حمله ميشد. کودکان کشته ميشدند. به زنان تجاوز ميشد و براي فروش به شهر برده ميشدند. مردان نيز هم. البته زنان کنيز ميشدند و مردان قرباني خشم خدايگان شهر تمدن
.........................................................................................................................................
وقتي دختر مشغول گريه بود پسر خونسرد در رودخانه به شنا ميپرداخت و وقتي دختر در تلاطم و هيجان تصميمش را گرفت پسر در رودخانه لبخند زد
حرکت 3 روز در جنگلهاي تو در تو زمان ميبرد و در بعضي نقاط جنگل حتي شکارچيان و حتي شکارچيان قرباني نيز نميرفتند اما پسر راه را ميشناخت و وقتي دختر گفت که از راه ميترسد پسر لبخند زد
.........................................................................................................................................
مرد به اطرافيانش نگاه کرد حس تنفري عميق بهش دست داد. خنده ها و هيجان سربازانش برايش خوشايند نبود . نميفهميد قتل و تجاوز چرا براي اينان دلنشين است از کشتن نميهراسيد. حتي بيش از ديگران ميکشت و ماهرتر ميجنگيد اما هرچه بيشتر ميکشت و ماهرتر ميشد تنفر بيشتري ميافت تنفري که شايد  به جنگيدن کمک ميکرد.  بارها شده بود که در خلال جنگ يکي دو تا از سربازانش را که بيشتر ميخنديد کشته بود شايد اين بار نيز چنين کاري ميکرد.صداي هياهو باعث شد از فکر بيرون بيايد
........................................................................................................................................
سه نفر از سربازان با پسري ميجنگيدند و بقيه سربازان ميخنديدند هدف تجاوز به دختر همراه پسر بود. دختر قشنگي بود. مرد نفس عميقي کشيد از پشت به پسر نزديک شد شمشيرش را گرفت و  با ضربه اي بيهوشش کرد سرباز اول را ناگهاني کشت و به دو سرباز ديگر که بهت زده شده بودند وقت فکر کردن نداد. وقتي سرباز سوم را کشت بقيه سربازان هنوز ميخنديدند.به سمت دختر رفت و دختر را که از ترس تجاوزچمباته زده بود کشت. سربازان آهي از حسرت کشيدند.
.........................................................................................................................................
پسر فرياد زد:
اينک منم پسر شيطان که در دروازه دوزخ فرياد ميزنم
مرد بعد از سالها لبخندي زد. اما جلاد فرصت حرف بيشتر را به پسر نداد. مرد گذر غلتان سر پسر را که جدا از بدن از پله ها فرو مي افتاد دنبال کرد

آقا جات خالی رفته بودیم دانشکده عمران, یعنی راستش رو بخوای نرفتیم یعنی خواستیم که بریم و نشد و رامون ندادن و به قول فضلا این گونه آغاز شد که:

من: سلام چطوری راه رو باز کن بیام تو

حراست 1: کارت

من: نه اشتباه گرفتی کارت نیستم غلامحسینی ام

حراست 2: کارت

من: حدس میزنم منظورتون از این جمله اینه که کارت رو نشون بدم اما کارت ندارم هرچند در منطق جدید هیچ جمله ای  مساوی جمله دیگر نیست

حراست3: کارت

من: از کی تا حالا کارت منو نگاه میکردید 1 ماهه میدونید من کارت ندارم

حراست 4: کارت

من: کارت خیلی کلمه خوبیه اما من سوژه ای که این آبژه رو شکل میده رو ندارم

حراست 5: کارت

من: چه دیالوگ رویایی ای.کاش میشد با یکی از شماها حرف بزنم هرچند با حرف زدن با همه شماها...

حراست6: کارت

من: داشتم به نفر قبلی توضیح میدادم که....

حراست7:کارت

من: این خیلی خوبه که.....

حراست 8: کارت

من: کارت مسلما....

حراست9( حاجی) بدون کارت نمیشه

من: سلام حاجی  بذا بیام تو

حراست1: کارت

من : ok فهمیدم خدافظ

.........

من: هی پیش , هو پیس ,خوشگل,خوش تیپ , فرمانده,هی....

جوان  دانشجو که از این که ما وی را از چشم چرانی اش محروم کردیم شاکی است: با منی؟

من: اون دختر بغل دستیت رو صدا کن

جوان با نیش باز: این؟

من: نخند آره همین

دختردر حالی که مرا میبیند و به آرامی دماغش را به نشانه دیدن چیزی متعفن بالا میکشد:سلام ,بله؟

من: چیزه! بگید منو راه ندادن

در این حال دستی گرم مرا میفشارد من از اینکه توضیح دهم صاحب دست گرم کیست معذورم اما او لباس عمومی به تن نداشت و توصیه ما اینست که به جای  استفاده از ماشین شخصی از ماشین عمومی استفاده کنید

من: سلام خسته نباشید

صاحب دست گرم: سلام  پیاده رو رو خلوت کن

من: چشم من قصد دارم که خلوت کنم اما حراست دانشکده تاکید داره که جلوی در رو خلوت کنم و پلیس راهنمایی رانندگی تاکید داره که خیابان رو در نتیجه با برهان خلف اثبات میشه که......

صاحب دست گرم ( که ازین به بعد وی را به اختصار صاحب صدا میکنیم):چرا رات نمیدن؟ مگه دانشجو نیستی؟

من:چرا ولی راه نمیدن

صاحب: بریم ببینیم, آقا ایشون رو راه نمیدید؟

حراست1: کارت

حراست 2( که صاحب را دیده در حالی که پای حراست 1 را لگد میکند): گفته اند بدون کارت راه ندیم

من در این میان جیم میشوم و به موضع قبلی بر میگردم, از پشت تریبون آزاد اعلام میکنند که : ایها الناس غلامحسینی را راه ندادند

من در حالی که به دنبال غلامحسینی مظلوم  میگردم صاحب را میبینم که با دست گرم منتظر است

صاحب: بیا بریم اونطرف

من در دل خویش: حالا راه رو بلد بودم خودم میرفتم

رییس صاحب در حالت نشسته در همان آنطرف مذکور نشسته دستم را میگیرد: کرم میریزی؟

من: غلط بکنم

رییس صاحب( که زین پس وی را به اختصار رییس مینامیم): چه غلطی میکردی؟

من: قصد تحصیل در دانشگاه را داشتم

رییس: .... میخوردی

من: یقینا هر کس که قصد تحصیل دارد .... میخورد اما....

رییس: نه! هرکس نه. تو ... میخوری

من: این هم نکته مهمی است

رییس: پاشو برو گم شو

من:.....

رییس:......

من:......

رییس:.....

دنگ

تق تق

بنگ بنگ

بنگولی بنگ

رییس: میخوای چیکار کنی؟

من: برم خونه

رییس: آفرین

یقینا من شجاعم اما در زندگی زخمهایی است که روح انسان را مثل خوره در انزوا میخورد و میتراشد

 

یک نگاه انداختم به آرشیو وبلاگ دیدم که من نسبت به گذشته چقدر کمتر می نویسم. اینجوری که احتمال میره دیگه باید نوشتن رو یه مدت طولانی بوسید گذاشت کنار. اما اساسا این موضوع زمانی ارزش داره که بتونی بنویسی و اینکار رو به دلایلی انجام ندی. تقلید قهرمانانه نیست این چیزی که من می گم، اما واقعیت تا الانش به نظرم همینه. من مدت هاست که دارم با علیرضا درباره ی این موضوع سر و کله می زنم. همین جمعه من کرج بودم و با علیرضا داشتیم درباره تعهد شعرا و نویسنده ها صحبت می کردیم. علیرضا که کمی هم سرما خورده بود! با کمال بی حوصلگی این موضوع رو تایید می کرد. در کافه کتاب باغ آینه هم نا در باره ی این موضوع بحث کردیم و فقط نزدیک بود کار به دعوا کشیده بشه!!!

 

اما با تمام این احوال ماجرا اینه که من به این نتیجه رسیدم که هر احساسی رو از طریق نوشته یا شعر نباید به دیگران منتقل کرد. به خصوص در جو مسموم ادبی ایران. می دونید من به امین دوست علیرضا هم گفتم که آدم تا یه حدی روانش اشعار و نوشته های غمگین و سرد رو می تونه تحمل کنه بعد از اون روان مقاومت نشون میده. یکی از دوستان گفت که در کتاب تهوع ژان پل سارتر می شه یک جنون لذت بخشی رو احساس کرد و من به یاد گذشته های خودم می افتم که با خوندن کتاب هایی مثل بیگانه و تهوع و ... لذت می بردم. اما الان دیگه نه. الان دیگه احساس می کنم که باید نوشت اما اشعار و داستان هایی رو که حداقل انسان رو نابود تر نکنه اگر نمی خواد سازنده باشه...

 

مثلا در شعرهایی که محسن نامجو در کارهاش استفاده می کنه داره وقعیت های دور و بر ما رو که در جامعه اتفاق می افته رو به زبانی نیمه طنز بیان می کنه. من همیشه می گفتم که اگر می خواهیم در شعری به بیان واقعیات جامعه بپردازیم در حقیقت داریم چیز هایی رو برای همدیگه تکرار می کنیم که هر روز و هر شب داریم می بینیم. ارزش در اینه که راه حلی در این نوشته ها داده بشه. حالا اگر در کارهای نامجو راه حلی داده نمی شه حداقل به زبانی بیان می شه که انسان رو از شنیدن دوباره ی این حقایق حداقل بیش از پیش ناراحت نمی کنه و اینم خیلی ارزش داره...

 

خلاصه بهتون گفتم که حرف برای گفتن زیاده و همه می تونن نظریه پرداز های خوبی باشن اما مهم اینه بتونیم به عنوان اولین نفر به عقاید خومون عمل کنیم...

 

در این باره من بی صبرانه منتظر نظرتون هستم دوستان. شما هم نظر بدین که بفهمم چقدر صحبتم درسته یا غلط. اصلا ارزش این رو داره که بخوام حداقل سه ماه تابستون روی این موضوع تحقیق و فکر کنم و شروع کنم به نوشتن داستان هایی که در این طیف هستن؟...

 

پ ن 1: دو ترم از دانشگاه گذشت و ما هنوز در مستی خویش سرگردان...

 

پ ن 2: آدمیزاد خیلی خیلی خیلی موجود عجیب و عمیقیه. من هر روز دارم بیشتر به این موضوع پی می برم...

 

پ ن 3: این بی شرفای دانشگاه انگار قراره که از ترم بعد کلاس های عمومی رو مردونه زنونه کنن. مثل پارک های جدید تهران و صف اتوبوس و سلف و هر  چیز دیگه ای که خطورش به عقل جن هم نا ممکنه. البته این نشون می ده که خود این ها در زمان دانشجویی چقدررررررررررررررر چشم های کثیفی داشتن...

 

پ ن 4: راستی مخطبان عزیز روی پرونده ی لورکا در تابستون فکر کنید. من به شخصه هنوز منتظر همکاریم...

 

پ ن 5: فعلا شب به خیر...

 

 

 

 

توضيح آن كه روز سه شنبه در دانشگاه خواجه نصير واحد عمران( ونك خيابان وليعصر) تريبون آزاد برگزار شده بود و البته شعار و غيره و به لطف برادران بسيجي تشنج هم بود

يكم) اين كه حراست دانشكده عمران مرا به به دانشگاه خودم راه نداد محل تامل است من هنوز نه اخراج شدم و نه به تعليق گرفتار آمدم و اتفاقا اكثر مامورين حراست مرا ميشناختند. اميدوارم وقتي عكس العمل دانشجويان دانشگاه داخل دانشگاه را به اين خبر كه مرا به دانشگاه راه ندادند متوجه شده باشند كه با راه ندادن من و حتي كل اعضاي انجمن اسلامي مشكلي از ايشان حل نميشود ايشان بايد مشكل خود را با كل دانشجويان دانشگاه حل كنند

دوم) اين كه مامورين لباس شخصي و برادران اطلاعات( احتمالا) به خود اجازه ميدهند بدون نشان دادن كارت شناسايي خود يا برگه ماموريت به تهديد من بپردازند و مرا به ناسزا سزاوار سازند و البته زور خود را با مشت نشان دهند باز محل تامل است. نه خيابان وليعصر جاي دعوا و تشنج آنچناني بود و نه من كسي كه جواب سيلي ايشان را با سيلي ديگري برگردانم. هرچند كار درست اين بود كه برميگردانم

سوم) اين كه جاي سوال است كه اين برادران بيشتر به فكر مصالح ملي بودند يا من؟ اينان كه از به تشنج كشاندن خيابان وليعصر ابايي نداشتند يا من كه از ترس بدتر شدن اوضاع تمايلي به خروج دانشجويان از دانشگاه نداشتم؟

چهارم) اين كه اگر قدم زدن من در خيابان وليعصر امنيت را اينچنين به هم ميزند؟( به قول برادران) پس واي بر ما كه عرصه براي مزدوران كشورهاي مختلف اينچنين باز است و با قدم زدن در هر خياباني ميتوانند كشوري را به هم بريزند

پنجم) اين كه گناه مرا خط دادن به دانشجويان دانشگاه دانستند اولا اين كه باعث تاسف است كه عقل ايشان هنوز در تاريخي است كه كسي از خود عقلي ندارد و از ديگران خط و ربط و دستور ميگيرد ثانيا در دانشگاه خواجه نصير افرادي بوده و هستند از من بسيار مسنتر و بسيار با تجربه تر و بسيار پخته تر و بسيار قوي تر و باسوادتر و همانطور كه سه شنبه گفتم سن من تا به حد نصف بعضي نميرسد و هرچند اعتقاد به سردستگي و خط دادن و غيره ندارم به اعتراف همگان اگر قرار باشد كه عده اي سردستگي كنند مرا در آن دير و ديار راه نيست

ششم) من راه خويش به اختيار گزيده ام و با اجبار سر بر نميگردانم. اميد به پيروزي دارم اما در نا اميدي راه بر نميگردانم. هرچند كه اكنون از هر زمان ديگري عرصه اميد براي من روشنتر و آينده واضحتر است. در هيجان به اين سو نرفته ام كه بتوان در هيجان به آن سويم كشاند.

هفتم) تاريخ قضاوت خواهد كرد كه ما بيشتر به فكر مصلحت مردم و كشور و حتي نظام بوديم يا ايشان

خواهم شدن به ميكده گريان و دادخواه......كز دست من خلاص من آنجا مگر شود

پانوشت ۱) حق با شماست اينجا جاي اين صحبتها نيست و البته بايد پوزش فراوان خواست از كيوان اما مرا نه دادگاهي هست كه داد بستانم نه رسانه اي كه صدايم رسا شود مرا تنها عروسي خون است و شما

پانوشت ۲) هنوز مخلصيم