عروسی خون

راستش قبول دارم که بعضي اوقات تنهايي ميشه يه چيزي که بچه هاي تين ايجر هي تو فانتزي هاي دپرسينگ خودشون بهش مينازند اما بعضي وقتها واقعا دلت ميخواد بگي که تنهايي

من هميشه گفتم ماه يه خاصيتي داره که حالا البته تو فصل بهار هم تشديد ميشه. بعضي وقتها واقعا هوس ميکني_فرق نميکنه سيگاري باشي يا نباشي_ که بشيني رو به آسمون ماه رو نگاه کني و سيگار دود کني پشت سيگار هيچکس هم نباشه تو باشي و يه آهنگ ملايم و خيلي پاپيولار از بتهوون- مثلا بگير آپسيوناتهاش-رو گوش کني

شباي بي ستاره هرشب و هر شب دوباره...... شايد اگه نگاه يونگي داشته باشيم ما يه گوهري داشتيم که از دست داديمش در زمانهاي کهن چيزي داشتيم که حالا نداريم اون چيز اونقدر کيفي و اونقدرملموس بود که کمبودش حالا اينقدر ما رو دچار بحران بکنه. اين که بشينيم رو به ماه و آروم سيگار دود کنيم و شايد اميد داشته باشيم که اشکي بياد و البته که نمياد

نميدونم... خيلي وقتها به زندگي خيلي آدمها نگاه کردم و به ذهنم رسيده که بي کيفيت زندگي ميکنند. کيفيت يک زندگي به عمق نگاهت بستگي داره عمق درکي که از يک درد يا يک لذت ميبري. عمق و عمق و عمق

قبول دارم که البته به مرور کيفيت زندگي برام بي اهميت شده. موفقيت در بعضي مواقع اونقدر ذهنم رو اشغال ميکنه که فکر کيفيت کمرنگ ميشه و اتفاقا اين موقعه که هوس ميکنم ماه رو نگاه کنم و سيگار پشت سيگار

البته دروغ ميگم در خيلي موارد يکي اين که من هوس نميکنم ماه رو نگاه کنم اصلا هم دوست ندارم من در اتاقي هستم که پنجره اي رو به ماه نداره فقط يه وسوسه هست يه چيزي شايد يه خوره که در تنهايي يهو و بي خبر يقه ات رو بيخ ديوار ميگيره و نه راه رفتن درد رو دوا ميکنه و نه هيچي شايد اگر اشکي بيايد که البته نميايد

نميدونم وقتي بوف کور رو خوندم يهو و يه نفس خوندم اول و دوم دبيرستان بودم رو تختم به حالت نيم خيز و زير نور آفتاب تا آخر داستان نتونستم حتي صاف بنشينم و کتاب رو بذارم زمين.در حالي که نه چيزي از استعاره ها ميفهميدم نه چيزي از مسايل ديگه فقط اون خوره رو ميشناختم. اون خوره لامصبو

غرور,غرور اگر ميتونستم بقيه رو از آفتي که خودم دچارش شدم نجات بدم بزرگترين خدمت رو به بشريت کردم اگر بتونم. اون روز به سعيد ميگفتم تنها راهش اينه که گريه کنم. اگر بشه اگر بشه

خيلي کارهارو ميتونستم انجام بدم و انجام ندادم و خيلي کارها رو ميتونستم انجام ندم و انجام دادم اولين بار که عاشق شدم بچه بودم و در زمستان عاشق شدم سالها و فصل ها گذشته و من در بهار هم عاشق نشدم

نميدونم قضايا چطور به هم وصل ميشن و يا عاشقي کار سياست چه ربطي به هم دارند نميدونم چي شد که اينجوري شد؟

يادمه بچه که بودم يه قول بچه گانه با خودم گذاشتم يا تا بيست و پنج سالگي زنده نميمونم و يا کارم رو انجام ميدم. يه بخشي از وجودم بزرگ شده و فهميده که يه سري حرفها احمقانه است ميفهمه که چه کاري درسته و چه کاري غلط.اما يه بخش ديگه نه هنوز بچه است و هنوز ايده هاي احمقانه داره. اين بخش همون بخشه که همه دوستنام ميشناسند

شب که ميشه آدما چند دسته ميشن يه عده براشون مهم نيست اما يه عده به غروب آفتاب حساسيت دارند ميشناسم آدمهايي رو که موقع غروب ديوانه ميشند اما بعضيها هستند که وقتي ماه رو ميبينند عجيب به تلاطم روحي مي افتند

سعي ميکنم هيچوقت به اون بخش کودکي مجال ندم. اون بخش احمقانه است و زندگي کيفيت کم و زياد نداره فقط بهتر و بدتر داره يه عده زندگي بهتري دارند و يه عده زندگي بدتري کيفيت زندگي بي معني ترين حرف دنياست

سعي ميکنم هيچوقت ماه رو نبينم. اتاقم ربطي به ماه نداشته باشه و اگر بر حسب اتفاق داشت روم رو برگردونم و نگاه نکنم اما جنون ماه رفتني نيست هوس اين که شب رو نخوابي و رو به ماه بي اين که چشم برداري سيگار بکشي و اشک بريزي اگر که بياد.

کودکي رفتني نيست چيزي که گفته شده و عهدي که بسته شده ماندني است و بد چيزي است اگر چيزي باشه که تنها کننده باشه نه از بزرگي اش بلکه از فرط احمقانه بودنش

يک بار قبلا گفتم همه اش از تنهايي است که آدم خيال برش ميداره که بنويسه اگه نخواي سيگار بگيري دستت و به ماه نگاه کني و اشک بريزي_اگه بياد_س

اي گنج نوشدارو بر خستگان نظر کن.........................مرهم به دست و ما را مجروح ميگذاري

پانوشت۱: آره درسته اين نوشته ادبي نيست و ربطي هم به نوشته هاي قبلي نداره اما قبلا هم که گفته بودم ديگه نميتونم اين فقط درد دلي بود که همينجوري گذاشتمش اينجا

پانوشت۲: ميشه داد زد آهاي مردم.. کلا به هيچم

پانوشت۳:راستش دروغ چرا ....