۱-سلام

۲- اینجاش رو با سربازان گمنام امام زمان هستم:اینجا جزیی از زندگی من است که هیچ به درد شما نمیخورد. میتوانید تا فردا صبح .... خودتان را پاره کنید و بگردید لیک چیزی اینجا نمینویسم که به درد شما بخورد. ولیکن الحمدلله الذی جعل الاعدائنا من الاحمقا. اینقدر چشمات رو بذار اینجا تا بترکه

۳) از مزه پرونی بیزاریم. نه تایید میخواهیم نه تکذیب. اما کسی اگر خواست نظری بده جلوش رو نمیگیریم. لیکن مزه نریزید که خیلی بی مزه اید

۴)این پست آخر من است در این سال سرد

بعدالتحریر:سالمم. صحیح و سالم. چه سوالاتی میپرسید شما این ور و اون ور؟ چه کسی جرئت دارد ما را دستگیر کند؟

 

کاش

    می شد زندگی را خط زد

کاش

    می شد نامت را

و جاش

    شعر پورن کوچکی نوشت

کاش

    کسی تو را نمی نوشت

جاش

    سرود کولی خانه به دوش

                      به دوش

                                سرنوشت

    .................................................

کاش

     فاحشه ای بودی

که تمام مردان شهر

                      بوی تنت را می دادند

می آمدم و زیر پنجره ات

                      یک دست عرق

سیگار می کشیدم

                      سیگار که نام تو بود

و دود

        بود

            که می رفت و نابود

و از دود هیکلی پدید می آمد

                                             که فاحشه ای

                                 که مردان

                                             بوی تنت

        می آمدم و پنجره ات

                                             عرق ، یکدست

سیگار

    نام تو بود

     و دود

                     از دود

                     فاحشه ای

                                  که بوی تنت

                                           بود   

                                             و   

                                           دود

                             و دود ..

 

مثل رويايي كه آرامش خواب نيمه شب را پاره كند و مثل نوري كه رويا را از هم بگسلد و يا مثل صدايي كه سكوت نور را در هم ميشكند. مثل ِ مثل ِ مثل ِ

بعضي شبها خواب ميبينم ماه حركت ميكند. دوتكه مي شود هر تكه دو تكه و همين گونه هزار تكه ميشود, بعد پايين مي آيند. تكه تكه همه خرس ميشوند, مي افتند به جان جهان, ميخورند, گاز ميزنند,پاره پاره ميكنند, جفت گيري ميكنند, دنيا را خرس بر مي دارد, بعد همه چيز خرس مي شود و بعد خرس ماه ميشود و ميرود به آسمان, نور ميپاشد ,از خورشيدي كه معلوم نيست كجاست

نابودي اينگونه مي آيد, مثل خواب من, آرام ارام, همزمان و همرده, قاطع و يكجا و پر از معني و ايما. مثل خرسي كه گاز ميزند و ميخورد. خرس سفيد, چهره آرام, نگاه به اسمان, جاي خالي ماه, ماه خود جاي خالي خورشيد....همه چيز همينگونه جنون وار  و پر از بي معني ِ ابهام

معني. معني. معني. معني................اين كلمه كه دنياي ما را برداشت و بعد گند خودش را و بعد گند دنيا را و بعد. بعد همه چيز به هم ريخت. همه چيز. همه چيز   همه چيز از معني شروع شد كه خود مستتر بود در چيزي به نهايت كمال بي معني

معني كلمه ايست كه به درون راه ميبرد زنانه است و ازين رو مردان ميپسندندش . مثل فصل بهار كه فصل جفت گيريست و جفت, جفت شدن براي مثمر شدن.نگاه, تلاقي اش در زير باران و تمام, تمام اشتراك نگاهها در تلاقي خلاصه ميشوند و بايد خلاصه شوند. چه چيز ديگري را به اشتراك بگذارند؟  رمز در يكجاناگزيني آنهاست. همانندگي نامها واميدارندمان كه تلاش كنيم كه همه چيز را همانند كنيم. دستي كه با چاقو سيب ميبرد همان چاقو را لمس ميكند كه دستي كه با آن شكم همنوع خويش را. چاقو كدام است؟ كدام دنياي مشترك ؟ دنياي سراسر متفاوتي است.

بايد مثل گرگ زيست. نگاهش كه تلاقي ميكند ميداند به هيچ چيز ديگر نياز نيست. همه چيز تمام شده است. بقيه دنياهاي سراسر متفاوت است. يكي فرو مي برد و ديگري فرو ميشود. بقيه اشتراك از سر اجبار است و دنيا را گند بر ميدارد. معني را كه نمي شود اشاعه داد. نگاه را كه نمي شود به اشتراك گذاشت.... مدار دنيا اينگونه نميچرخد. همه چيز مضحكانه ميشود

مضحك مثل اراده شكاري در چنگ خرس در تلاش براي شكار نشدن كه دست سرنوشت يكي را خرس نام داده و ديگري را شكار.

نام,نام,نام , چيزي كه فقط زمان توليد ميكند,امروز,ديروز,فردا,امسال,پارسال, پيارسال و همينطور همه زمانهايي كه نام گرفتند و دنيا را به گند كشيدند كه اگر اسم نداشتند زمان نبودند,پوچ بودند و بي معني

زمان,سرعت پديده اي نام گرفته كه يك محدوده را دچار ميشود و فقط همين. و فكر نكردند كه اگر زمان نام نگيرد چه

من ِ جوان و من ِ ميانسال يك زمان است, اما كدام پديده؟ و كدام محدوده؟ اگر نامها نبودند زمان بي معني بود.فقط من بود در مبهم ترين معني پروسعت خويش. زمان نيست كه مرا بسط داده بل بسط من است كه زمان توليد كرده.

ماهي قرمز را اگر بكشي دو ثانيه را كشتي, ماهي بيچاره فقط 2,3 ثانيه حافظه دارد, نه بيش و نه كم از آن. همه جرم قتل آن ماهي در آن دو ثانيه ايست كه سهم ماهي بود و تو سهمش را ازو گرفتي. همه در لحظه زيستن همين بود. ماهي بودن. در 2 ثانيه پيش و لحظه اكنون. همه و همه زندگي اي به مرتبه و ارزش 2 ثانيه

ما حافظه بيشتري داريم. روزها و ماهها و سالها را به خاطر خويش ميسپاريم. به آن نام ميدهيم. زمان را نشانه ميگذاريم كه بفهميم گذشته و بگذرانيمش. جرم كشتن آدمي بيشتر است سالهايي مدفون ميشوند كه به دقت نام گرفته اند.ما در نامگذاري زمان خويش را به اشتراك گذاشته ايم.

ديروز. امروز . فردا. ما نامش داده ايم و سپر در مقابلش انداختيم. همه چيز همينگونه به گند كشيده شد

خسته ام. خسته. كابوسي كه ديدم و زندگي كردم و زندگي اي كه كابوسش كردم و ديدم و همه خسته ام كردند

روبروي آينه مينشينم و به خود نگاه ميكنم. زمان اينگونه توليد ميشود و ميل به جاودانگي باز توليد

چشم ميبندم. ساعت ها ميگذرد, روزها,ماهها,سالها,قرنها يكي پس از ديگري مي گذرند بي نام و زمان ايستا, ايستاده است.

چشم كه باز ميكنم پير شده ام, ماه ديگر در آسمان نيست, خرسها دنيا را برداشته اند, گاز ميزنند,دلم پر از آشوب است.

همه چيز همينگونه آغاز شد

   با تمثیلی از تصادف، احتمالاتی اندک از برخورد معنا دار کلماتی غم زده، تنها شاید جوشیدن قطرات کوچکی از درد، آغاز کرد وصف بی قراری های من را و آغاز کرد گریه های این همه دلتنگی را، نمی دانم. و این بود فتح شکوه های شبانه، آنگاه که همگی خوابیده اند و آرزو می کنی که خواب در پرده ی چشانت رقصان شود و آنقدر در انتظار این آرزو، همراه با یاس و ترس مداوم می مانی که می بینی بامداد فرا رسیده و پیش از آنکه مردمان از خواب شبانه برخیزند خفته ای،  شامگاهان که از خواب بر می خیزی من نیز در دلت همراهی می کنم هق هق این همه تاریکی و تنهایی را...

 راهی دراز در پیشست و فرصتی کوتاه. و من هرگز آماده پیمودن نبوده ام این راه را و گاه چد قدمی پیش رفته ام ، تو نگاه می کنی و با آن چشان قشنگت که همیشه دوستش داشته ام نگاه می کنی و اما با خود می اندیشی که چقدر این راه کوتاهست و چقدر من پیموده ام و من بی آنکه اعتراف کنم دروغ این باور را برای دوباره ها محو آن لبخندهای گرم و بازت می شوم و تنها آن ساعت است که باور می کنم دروغ های تمام عالم را: که من پیموده ام یک زندگی راه را با اینکه شاید تنها نیمی از عمرم نیز نگذشته باشد...

شیراز، که همیشه از "دروازه قرآن" شروع می شود که مدتی است عادت کرده ای تا صبح گاه بیدار باشی و می دانم در تنهایی اتوبوس از آغاز شب تا صبح ورود به دروازه قرآن مغزت فرسوده می شود از برخورد امواج بی پایان افکارت بر ساحل سنگی سرت و بامدادان که بازهم معلول عادت نو می خواهی خواب طوفانی را تجربه کنی شیراز را در نزدیکی های خود احساس می کنی و می ترسیدی که برسی اما خواب باشی که گاه سرت به پایین می افتاد و به چرتی پاره رفته بودی و آنقدر خواب و بیدار که شیراز، که "دروازه قرآن"، که تجلی خاطراتی تلخ و خاطراتی شیرین. مثل همیشه بدت نمی امد که فاصله "اطلسی" تا "ارم" را با آن چمدان سنگین برای صدمین بارها پیاده بپیمایی که مواخذه ای لذت آشنا آن گریز آشنا بود که بپیمایی شیراز را تا کرج و باز هم مطابق معمول آنقدر بیدار باشی تا نگاهی هر چند کتاه، آن هم در دل نیمه شب تاریک، بیندازی به اصفهان که چقدر زیباست این شهر و چقدر تکراریست این وصل ها و هجران ها که نه! این وصل ها و گریزها...

که "آری دیوانه ام میان اهله آن چشم ها" و آن لبخند ها که مدت هاست از صفحه ذهنم پاک شده است و در تنهایی هایم اگر ترسی نباشد مدام تلاش می کنم که به یاد آورم آن لبخند های هر چند کوتاه را و آن چشم هایی که نوری را از دیدگانم می ربود و شاید برای دیگران نه! ولی برای من آری! که تعادلی زیباست تاریکی در چشمان من و نوری بیشتر در چشمان تو...

من همیشه با خود می پرسم که شیراز، در اردیبهشت با آن هوای گرم که برف نداشت. به راستی ای برف از کجا آمدی؟ چگونه آمدی ای برف! و برای چه تکرار کردی حادثه مرگی دیگر را؟ همان برفی که در کردکی دوستت می داشتیم تا شبانه بیایی و صبح فردا مدرسه ها تعطیل شود چگونه توانستی خیانت کنی به احساس پاک من و در آن گرما نابود کنی جانی، نیمه جانی، نمی دانم چه چیزی را که من هنوز احساس سرما می کنم و در آن خلا تنهایی چیزی نمی بینم جز نوری که از چشمان من گرفته شده است در لا به لای خنده هایی دوست داشتنی تا همواره باور کنم وصل شیراز را و پس آنگه گریز و تنها گریز...

 

پ ن1: برفِ "از بوده و بوده" تا اردیبهشت امسال

پ ن2: برف اردیبهشت برای من

پ ن3: برف 22 خرداد

پ ن4: برفِ این همه مرگ و بند و شکنجه

پ ن5: برفِ "تا هست و هست"  و "تا خواهد بود و خواهد بود"

پ ن6: من دلم سخت گرفتست از این

         میهمان خانه مهمان کش روزش تاریک

پ ن7: که به جان هم نشناخته

         انداخته است

        چند تن خواب آلود

        مشتی ناهموار

        چند تن ناهشیار

       چند تن خواب آلود...

هر سفری را خبری در ره است

هر خبری را خطری در ره است

هر شجری را ثمری داده اند

هر صدفی را گوهری داده اند

اهل معانی که سخن پرورند

هر یک از این باغ نصیبی برند

آن که در گلشن معنی گشاد

برگ گلی بیش به خواجو نداد

شمشیر به پرده دار داده اند و او همه  را میزند. سرسختانه در پی است که هیچ کس نماند.  مانده اند جمعی که می دلیر خورده اند و اقامت حرم را میخواهند و گرفتن شمشیر از پرده دار.

دوران جدید آغاز شده و نشانگانش زشتی بارز. زشتی بارز از در و دیوار میبارد و در صورت و سیرت افراد نهانیده شده. دوران جدلگری و انحلال حوزه ها و اخراج مردمان به سرنوشت بی تمایز.

و ما در میانه این ماجرا ایستاده ام و من همه آنچه در دست و زبانم به فعل می آید لبیک گفتن به دیگران و کمک خواستن از دیگران است. و دست به همگان دراز کردن. در این میانه یک چیز به ذهنم میرسد که چراغ راه ما سوال ماست:بحران چیست و راه عبور از بحران چیست؟

اینجانب شدیدا مایلم تا به بحث در باب بحران و بالاخص بحران کنونی فرهنگ بپردازم و دست همگان را در راه تشکیل جمعی در این باب به گرمی میفشارم

زمين را روزي خواهم داد

به آسمان

با خط درشت

خواهم نگاشت

عشق

آخ عشق. اين مائده لعنتي ما

..................................

همين روزها

يكي پرنده اي

با بالهايي به نهايت سترگ

بلند

دلنواز

با ته صداي حزين

خواهد خواند:

عشق

آخ عشق. اين مائده لعنتي ما

..................................

درد دارد

بعضا

يعني

اكثرا

خصوصا درشتهاش

عشق

آخ عشق. اين مائده لعنتي ما

...............................

عشق

آخ عشق

        اين مائده لعنتي ما

روزي

     در پي اش شبي

آسمان

 وقت تاريك شدن

خواهد خواند:

عشق

آخ عشق

اين مائده لعنتي ما

...............................

دوستت دارم

مثل هوا

مثل باد

مثل آرام ترين روياها

كه از كنار خواب صبح

                       تر

                         و

                          نم

                           ناك

         بازيگوش

عبور ميكنند

عشق

آخ عشق

اين مائده لعنتي ما

..................................

خواستم

شعر تر انگيزم

بي آن كه

خاطر حزين باشد

.

شعر من

.

خاطر من

.

اندوهم

.

عشقم

 

همه يكجا شده اند

........................................

لعنتي..............

.

.

روحت را

            در كدام بدن محلول كرده اي؟

            كدام صورت بر خود افكنده اي؟

            به كدام تن آغشته اي؟

 

كه آشفته

    در هر كوي

           پي نشانه ات دويده ام؟

....................................

تو را در صبح

در هجوم باد خنك

در آفتاب ظهر

يافته ام

و هر شب

موقع غروب

در لابه لاي دود سيگار

بين نت اين دو و سي لعنتي

در آواز هر عاشقي

گم كردم

.

عشق

آخ عشق

اين مائده لعنتي ما

.............................

گنجم را

زير شن

در آفتاب ظهر

زير يك تكه ي ابر

پنهان كردم

ابر رفت

و من ماندم و يك تكه تصوير از ابر

نه حتي از گنج

كه از ابر

عشق

آخ عشق

اي مائده لعنتي ما

 

1-آخه خواهر من, عزيز من, دوست من ,سرور من , آخه پفيوز....... صبحها خودتو تو آيينه نيگا كن

2- بدترين بدبختي من در تمام اعصار دوستي عميق با بدبخت ترين آدمي است كه ديده ام.... سعيد

3-آخه مگه مرض داريد بدبختيهاتونو تو آيينه نيگا كنيد؟ چرا نميريد سينما؟

4-

خيلي وقت پيشها

          گويا

              زني را كشته ام

كه خونش

كماكان

در ذهنم جاريست

...........

5-زندگي هميشه بهت هديه ميده. اما زمان و مكانش جور در نمياد. تو كوير بهت يه كشتي ميده

6- دوست دارم همينطور پانوشت بنويسم.حرفيه؟

7- بايد مثل گرگ زيست. نگاهش كه تلاقي ميكند ميداند به هيچ چيز ديگر نياز نيست. همه چيز تمام شده است. بقيه دنياهاي سراسر متفاوت است. يكي فرو مي برد و ديگري فرو ميشود. بقيه اشتراك از سر اجبار است و دنيا را گند بر ميدارد. معني را كه نمي شود اشاعه داد. نگاه را كه نمي شود به اشتراك گذاشت.... مدار دنيا اينگونه نميچرخد. همه چيز مضحكانه ميشود(بخشي از مقدمه كتاب نصفه و نيمه ديكتاتوري)

8-بدبخت ترين انسان. كفتاريست در لباس گرگ

9- ايضا بزنيد. مدام ايضا بزنيد

10-نميفهميد چي ميگم. گل لگد ميكنم.

11- يكي نوار رو عوض كنه

12-nothing much to do(bob segar)

13-حكايت ما حكايت يخ فروشي است كه نميخواست يخ بفروشد. اما هرچه يخ نفروخت يخهاش تمام نشد

14-شديد ترين فداكاري را كسي در حقم كرد كه حاضر نيست برايم زحمتي معادل سر خاراندن به خود بدهد...ياشار

15-فيلم مه پلان يكي مانده به آخر: مرد فداكاري كرده پسرش و بقيه را با چهار تير باقي مانده ميكشد. خود ميماند و از ماشين پياده ميشود كه توسط درندگان به وضعي فجيع بميرد

16- فيلم مه پلان آخر: مه تمام ميشود. درندگان ميميرند. مرد نجات پيدا ميكند

17- چون پلان آخر تلخ بود تلويزيون حذفش كرد.احتمالا چون حكايت صاحبانش بود

18- آرمان هراسم داده بود كه مواظب باشم وقتي از ماشين پياده ميشوم مه از بين نرود

19- اين زندگي بعضي جنبه ها دارد كه وصل است به بعضي جنبه هاي ديگر. شكم خرس وصل شده به رحم گراز

20-به يادش مي آورم وقتي ميخواست پينگ پنگ يادم بدهد. وقتي ميخواستيم نقاشي بكشيم با قلم مو روي ديوار. هنوز مدرسه نميرفتم. رنگ ها را ميكشيديم روي ديوار و موج مي انداخت. موي مادرش هنوز يكهو سفيد نشده بود. آخر هنوز نمرده بود. گره ميزديم و به گره بلد نبودنم ميخنديد. آن موقع من هنوز عقب مانده بودم و او نابغه اي بود.مرد. به سادگي. بعد من به مادرم گفتم به ياد نمي آورمش. دروغ گفتم.

21-كسي نميدونست كه امين راجع به زندگي چي فكر ميكرد. راجع به گره كور. گره پاپيون. گره ملواني. در مورد سرايداري كه يك بار در خانه اش آش خورديم. راجع به كت پسر كوچيكش با دكمه هاي طلايي و اين كه من دوست داشتم همچين كتي داشته باشم

22- به ياد آوردنش هم البته كمك نميكنه. فراموش كردن هم.

23- ميرفتم خونه ي خانم شريفي. خط مينوشت. يك لاك پشت داشت كه براي كف دست آن موقع كودكيهام بسيار بزرگ بود. ميرفتم و در حياط خلوت را بلد نبودم از پشت ببندم. زرنگي خاصي ميخواست. به لاك پشت دست نميزدم

24- مژگان دختري بود بيست و سه چهار ساله. گربه داشت دو سه تا.پاش لنگ ميزد و ميخواست عمل كند. يكيش از آن يكي كوچيكتر بود. رنگ ديوار خونه شان كرم بود. كرم گرم استخوني.هنوز امين زنده بود

25- امين مرده بود. روي زمين در دو طرف خيابون برگ زرد  ريخته بود ولي هرچي كه پا روشون ميگذاشتم صداي خش خش نميدادند. هنوز نرم بودند. زود افتاده بودند

26- اون خيابون  رو اگر چشمم رو ببندند ميتونم پيدا كنم. همون كه برگهاي درختهاش زود مي افته وقتي كه زردند ولي صداي خش خش نميدند

27- حياط خلوت خونه وصل بود به حياط خلوت خونه نازيلا. صبح كه بيدار ميشدم ميدويدم ميرفتم در حياط خلوت را ميزدم. اصلا علاقه نداشتم از در عادي خونه برم. نازيلا در رو باز ميكرد و ميپريدم تو بغلش. بعد با هم نقاشي ميكرديم. يعني اون نقاشي ميكرد و من نگاه ميكردم

28- امين زنده بود. كمتر خونه بودم. ميرفتم خونه مادربزرگم. روي مبلها با چهارخونه هاي برجستش ميشستم. خاله با جوراب كرم و دامن جارو ميكشيد

29- با مادربزرگم ميرفتم مجلس و سفره زنانه. زنان از روي فضولي به سر و رويم دست ميكشيدند. بعد بهم شكلات ميدادند. الكي گريه ميكردند. بدون دليل. دستمال كاغذي بود كه مصرف ميشد

30- سوار ميني بوس فيات ميشديم. خانه ها و خيابانهاي تهرانپارس خيلي قديميتر و زشت تر بودند. آفتاب خيلي شديد بود. سوره قرآن حفظ ميكرديم. شعر براي خواندن هيچ بلد نبودم

31- يك سه چرخه زرد داشتم. سوارش ميشدم و ركاب ميزدم. ركاب ميزدم و دور ميزدم عرض حياط پنج متري را هزار بار ميرفتم

32- امين مرده بود. برگها خش خش نميكردند. زنها الكي گريه ميكردند. بدون دليل. دستمال كاغذي بود كه مصرف ميشد

33-ميرفتم خونه خاله مادرم. با ابراهيم دعوا ميكردم. زورم نميرسيد گاز ميگرفتم. در سكوت. بعد خاله مادرم ميامد ابراهيم را بلند ميكرد ميگذاشت بالاي كمد بنشيند كه به هم نپريم از دور واسه هم خط و نشان ميكشيديم

34-پايين خونمون در نميدونم انباري يا خونه سرايداري يا چه كوفتي يك خانواده زندگي ميكردند. با دو پسر. عينك ميزدند. عينكهاي زشت و ته استكاني. سوار دوچرخه اي ميشدند كه پشتش جا براي تكيه دادن بود. دوچرخه آبي

35-پدربزرگم ورشكست شده بود. از در و ديوار خانه شان طلبكار ميريخت. با سفته در دست. محسن حرص ميخورد. مصطفي مرا سرگرم ميكرد و مهدي درس ميخواند. كنكور داشت. پدربزرگم فراموشي گرفته بود به همه سفته اضافي داده بود. يادش رفته بود از كي طلبكار است. بعضي خوش حسابها و بامرامهاشان خودشان حساب پاك كردند. باقي پيچوندند

31-مهدي و مصطفي جوراب رو گوله ميكردند و تو هم فرو ميكردند. بعد با هم مسابقه ميدادند. بعضي وقتها يك صندلي ميگذاشتيم و من واميستادم جلوش به نشانه دربازه باني. بعد يكهو مادربزرگ سر ميرسيد. همه فلنگ را ميبستند . من ميماندم كه با مادربزرگ برم كه يا قصه تعريف بكنه يا قرآن بخونيم

32-مادرم ساعت 8 صبح يك قابلمه به من ميداد كه سه پيمانه برنج بريزم. ميرفتم داخل حياط خلوت با لوبيا و سيب زميني و پياز و عدس بازي ميكردم. بهترين بازي جنگ بود و لشكركشي . تعداد حبوبات هميشه كفاف ميداد. ساعت 12 من با يك قابلمه با هفت هشت پيمانه برنج ميرفتم پيش مادرم

33-آمادگي ميرفتم. مربي چاق بود و بدهيكل و زشت. مجبورمون ميكرد كه ظهر بخوابيم. متنفر بودم.خسرو پاهاش رو به صورت چهارزانو ميگذاشت موقع خواب. خوشم ميومد من هم بكنم. مربي دعوا ميكرد.

34-دوقلوها كفشهاي براق سفيد و سياه داشتند. عاشق كفشها بودم. مينشستندكنار لبه پنجره و كس ديگر را راه نميدادند. من و خسرو دست به يكي ميكرديم دعوا راه مينداختيم

35- يك بار با يك دختر خاله بازي كردم. دوقلوها اينقدر سر و صدا كردند كه يواش يواش كل آمادگي شروع كردند به مسخره كردن. خسرو هم مسخره ميكرد.دعوا كردم . عجيب كيف ميداد دعوا

36-براي مدرسه تست دادم. نميفهميدم كه مرد گنده با سيبيل و روپوش سفيد چي ميگه. عكس نشون ميداد و من حرف ميزدم.رد شدم. مسئول سنجش گفته بود نميتونم برم مدارس عادي. به نظرش عقب ماندگي ذهني داشتم

37- سواد بلد بودم. ماه مهر يا آبان بود كه مادرم فهميد. كتاب قصه ها را خيلي وقت بود ميخواندم.با عكسهاي گنده. اكثرا هم حاوي پندهاي اخلاقي مسخره.بعد به همين سبب بود كه براي تشويق بيشتر و بيشتر برام كتاب گرفتند. پدر و مادرها گاهي اوقات ناخواسته جنايت ميكنند

38- روي فرش مينشستم. پنجره بزرگ بود در حد و اندازه هاي آن موقع من.خيلي بزرگ. مادرم درس ميخواند. آفتاب مي افتاد روي فرش سفيد با گلهاي رنگ و وارنگ. چوب كوتاهي دستم گرفته بودم و دور ميز ميدويدم. مادرم و دوست دانشجويش داشتند راجع به بيني ميخواندند. فكر ميكردم شمشيري دارم كه ميتونم دشمنان رو تار و مار كنم

39- رفته بوديم اهواز. در حياط بزرگ خونه خاله بازي ميكردم. كانتينر تكيه داده شده بود به ديوار. جاي بلندي از ديوار. به تكيه گاه شلي. رها شد. شوهر خاله ام ديد.افتاد كنارم. نمردم. بعضي اوقات اشيا بي معرفتي ميكنند.

40- ميخوابيديم در تراس خانه و مادر بزرگ قصه ميگفت. حكايت. حكايت آن سگ كه چوپان گله بود.گله يعني چي؟ يعني گله گوسفندا. حكايت آن سگ كه چوپان گله بود. چه سگ بيچاره اي بود. چه بيچاره سگي. چه بيچاره سگي

41-يك تفنگ داشتم كه تير شليك ميكرد. تير چوبي بلند با سر تشكتكي. ميچسبيد به ديوار. خيلي كيف داشت

42-ميرفتيم خانه مادر مادربزرگم.مادربزرگم مينشست;كنار مادرش كه با انگشتان حنا خورده تكيه داده بود. ظروف عتيقه بود كه نور آفتاب ميخورد بهش و رو ديوار رنگ سبز مينداخت. روي نعلبكيها عكس كسي بود كه بعدا فهميدم مصدق است. خيلي زشت بود با دماغ بزرگ. با اسباب بازيها بازي ميكردم.بعد هواپيما را بر ميداشتم از پنجره خم ميشدم و در هوا تكان ميدادم.پيرزن ميگفت مواظب باش شيطان بچه هاي كوچيك را از پنجره مي اندازد پايين. بعد تعجب ميكردم. ميرفتم كه با شيطان موذي نامريي بجنگم. چون پيداش نميكردم فحش ميدادم. مادرم دعوا ميكرد

43- رفته بوديم خانه عموي بابا. وسط باغ. ماست و خيار ميخورديم. ناهار هم قورمه سبزي بود. گم شدم. بعد پيدا شدم

44- يك بار ديگه هم گم شدم. جنگل سيسنگان. خانواده دنبالم ميگشتند. من ديگر راه نميرفتم. نشسته بودم. جنگل پر درخت بود. سه يا چهار ساله بودم. آنوقتها سن خودم را نميدانستم. از مادرم ميپرسيدم.درختها همه شبيه هم بودند.بعد يكهو صداي بابا از همه طرف مي آمد. جواب نميدادم چون صدا از همه طرف مي آمد.مادرم الكي گريه ميكرد. بدون دليل

45- پدر بزرگ ورشكست شده بود. اسباب كشي ميكردند تند و تند. خانه ها يكي از يكي بدتر. پاهاي محسن تند حركت ميكرد. از اين اتاق ميدويدم به آن يكي و هو ميكشيدم. مهدي كنكور داشت. لباس شويي را كشيدند. پشتش پر سوسك بود. به تعداد زياد. خيلي زياد.

46-پدر بزرگم نشسته بود. بقيه هم نشسته بودند. همه دوزانو. پدربزرگم به سروش فحش ميداد. زشت. اكثرشان را نميشناختم. اما از لحن تلفظشان معلوم بود فحش است. عكس محمود روي ديوار بود. در همه خانه اقوام پدري بود به جز خانه ما.

47-رفتم مدرسه. هرچند مسئول سنجش گفته بود كه نرم. هرچند تق و لق. هرچند بلد بودم. عاشق معلمم بودم. مثل همه بقيه شاگردان. ولي از معلم سال دومم بدم مي آمد.سال دوم سه ماه نرفتم مدرسه.پوريا به دنيا آمده بود. آبله مرغان گرفتيم. من و پوريا. به پوريا دست نميزدم. حتي وقتي مريض نبودم.ميترسيدم. فكر ميكردم ميميرد

48-وضع مالي افتضاح بود. مدرسه غيرانتفاعي ميرفتم. دوست زيادي نداشتم. كثيف بودم و سردرگم. آرش شاگرد اول مدرسه بود. با دوستش اشكان. مينشستند رديف جلوي كلاس. من ته كلاس مينشستم. دعوا ميكردم. نمره هام افتضاح بود.

49-اينجا رفتم و اونجا.هنوز گاز گرفتن را دوست دارم. هنوز از عينك بدم مياد. هنوز بعضيها به درستي حدس ميزنند عقب مانده ام و هنوز كثيفم و سر در گم.هنوز كتاب ميخوانم. هنوز كفتار بدبختي ام در لباس گرگ.هنوز شيطان را پيدا نكردم. هرچند خيلي وقت است منتش را ميكشم و بهش فحش نميدم.از خواب ظهر بدم مي آد. هيچ وقت نه فوتبال ياد گرفتم و نه پينگ پنگ.به رياضي علاقه مند شدم. عددهاش جادو ميكردند. از سر و كول هم بالا ميرفتند و بعد عاشق فيزيك شدم. نسبيت و بعد فلسفه. اسپينوزا.  

50-پدربزرگم فوت كرد. روحش شاد. بنده خدا چند وقت يك بار مي آمد كرج.ديگر هيچ ادعايي نداشت. نعلبكي هاي آرم مصدق را هرچه زور زدم صاحب نشدم. بايد خيلي وقت پيش وقتي بچه بودم و فكر ميكردم زشتند فكرش را ميكردم. پدربزرگم بنده خدا پشيمان بود از اون همه زحمتي كه واسه انقلاب كشيده بود. يكهو بر ميگشت از پدرم ميپرسيد. احمد آقا به نظر شما اين آخوندها موندني اند؟

51- با نازيلا روز 4 عيد تلفني صحبت كردم. ميخوام برم ببينمش. شوهر كرده. خيلي وقته.دنياي عجيبيست. مژگان را ولي نديدم.بعد از عمل پاش. من هنوز هم به گربه دست نميزنم.

52- آرش هنوز همان است. هرچند ديگه بيست نميشه ولي تضادمون رو در خونه با هم داريم. چهار شب در هفته با هميم. با اين مرتيكه قزويني

53-يك سري چيزها گم شده اند. در زندگي هر كداممان. نبايست دنبالشان گشت. فقط ميشه لبخند زد به خاطرات و از ايزه- مادر مادر بزرگم- با لبخند نقل كرد كه خاك بر سر همه به جز خودمان

54- يك بار امين با قلم مو رنگ آبي زد و بلند صدام كرد كه برم پيشش. فقط براي اين كه بگه ببين چقدر رنگش قشنگه

و اما آخر. کیوان رو از دبیرستان شناختم. نیم عاقل نیم مجنون. نیم تا کم و نیم تا زیاد. بهم گفت بیا هم خونه شیم. اون شیراز بود و من تهران. تنها چاره اینجا بود. عروسی خون

اگر روند کامنت به این شکل ادامه پیدا کند. مجبور میشوم کامنتها را ببندم

آخرين نگاه

روي برگي متمركز بود

كه خود

رنگي از پاييز داشت

نگاه و برگ

به رنگ پاييز

خود متمركز بود

…………………..

مرگ

چو اخرين دوست سرباز پير

خنجر

 و هولناك تر از هز مهر ديگري

……………………..

نگاه گناه كار

دختري به آغوش ميكشيد

روي تصوير برگ

و مرگ

برگ

برگ

مرگ

…………………….

بزرگترين گناه

براي سرباز پير

خيال آن است كه جنگ

با بازگشت به خانه تمام است

مرگ تنها آغوشي است كه در ميدان جنگ

هميشه به روي سرباز است

…………

دختر

فرسنگها

دور از سرباز پير

در تخت خواب مردي

به ازاي يك ناهار

دلبري ميكرد

 آرش ميگه بالاخره طنز چي شد؟

و امين ميگه پرونده در مورد عشقه

و من به ياد مياورم

....................

تو کافي شاپ نشستم

يه دختر روبرومه

چشاش سبزه و به قولي تبارک الله احسن الخالقين

داره پشت فاميلاش صفحه ميذاره و من به غذاي ديشب فکر ميکنم و دل درد الان

 و اينکه چند نفر خواهند فهميد بوي بد از منه

 در اين خيالات خوش بودم که گوشي زنگ زد

 الو علي جون

 يا حضرت فيل يکيش جلوم نشسته يکيش پشت تلفون بدبختي از زمين و آسمون ميباره

 جواب ميدم

 سلام عزيز دلم

سحر که جلوم نشسته براق ميشه

 کيه؟

 من: امين عربي

 پريسا که پشت تلفونه: امين عربي کيه؟

 من: با شما نبودم

 سحر: چي ميگي؟

 من: قاذورات دلبندم

پريسا: با مني؟

 من: نه با شما نيستم

 پريسا و سحر همزمان: با کي هستي دلبندم رو ؟

 من: سحر جان يه لحظه من بايد به امين راجع به مقاله توضيح بدم

 پريسا: سحر کيه امين کدوم الاغيه؟

 من: امين که الاغه اما سحر نداريم

سحر: هو؟ به کي ميگي سحر نداريم؟

 در همين حيث و بيث در کافي شاپ باز ميشه و هيکل قناس موجودي ظاهر ميشود که وي را امين عربي ميناميم:

 امين: اه اينجارو چطوي کي ان؟

 من: سلام محسن جان

 امين و پريسا همزمان: محسن ديگه کيه؟

 من: مرده شور منه

 سحر: چي ميگه علي حالت خوبه؟

 امين که معلومه چهره دختر بهش ساخته يه صندلي مياره و ميشينه پشت ميز

 امين: سلام خوشبختم من امين عربي هستم

 سحر: پس اون که پشت تلفنه کيه؟

 من: آرش جماليه

 پريسا: علي آرش کيه؟ يا همين الان يه توضيح قانع کننده ميدي يا روزگارتو سياه ميکنم

 سحر: امين آقا اين علي امروز چش شده شما ميدونيد؟

امين که نيشش تا بناگوش باز شده و آب از لب و لوچه اش آويزونه ميگه : عرض ميکنم به خدمتتون داستانش طولانيه

 من استثنائا به دليل وخامت اوضاع از اين حرکت اشغالگرانه و ددمنشانه امين صرفنظر کردم و خودم رو درگير جبهه پريسا کردم

در همين اوضاع دهشتناک در حالي که پيروزي رو در دوقدمي ميديدم آرش جمالي مثل يابو وارد شد و امين زشت تر از آرش دهانشو وا کرد و گفت که يادم نبود بگم من امروز با آرش قرار دارم

سحر گفت : پس کي پشت تلفونه؟

من گفتم : مرده شور جفتتونو ببرن

سحر و آرش و امين و پريسا همزمان گفتند: با کي بودي؟

.

.

.

.

.

.

.